Jeśli znajdziesz błąd ortograficzny lub merytoryczny, powiadom mnie, zaznaczając tekst i naciskając Ctrl + Enter.
Państwo rzymskie istniało przez blisko trzynaście wieków, przez ten czas wielokrotnie wywierając ogromny wpływ na bieg historii. Historię starożytnego Rzymu przedstawiam w poszczególnych artykułach zamieszczonych poniżej, które nie zawsze odnoszą się wyłącznie do samego Wiecznego Miasta, lecz obejmują szeroki świat Imperium Romanum.
Zachęcam do przesyłania własnych artykułów oraz do zgłaszania ewentualnych poprawek lub nieścisłości merytorycznych.
Rzymskie budowle od stuleci są przykładem trwałości starożytnej inżynierii. W wielu konstrukcjach wykonanych z betonu zachowały się fragmenty materiału mające niemal 2000 lat. Dotyczy to między innymi portów, falochronów, fundamentów, kopuł i innych budowli wznoszonych na terenie Imperium Romanum.
W państwie rzymskim administracja lokalna oparta była o rady miejskie, zwane kuriami (łac. Curia), czyli zgromadzenia złożone z najzamożniejszych mieszkańców danego obszaru administracyjnego, zwanych kuriałami (łac. Curiales). Pozostali, mogący dołączyć do rady ze względu na posiadany majątek, mieszkańcy zwani byli z kolei dekurionami (łac. decuriales). Co ciekawe, członek rady niekoniecznie musiał być obywatelem rzymskim, dlatego też zdarzali się radni wyzwoleńcy czy bogaci kupcy, choć ci ostatni przed objęciem urzędu musieli zamknąć swoje interesy.
Wojna Cezara z Pompejuszem wybuchła w przeżywającej poważny kryzys polityczny Republice Rzymskiej w 49 roku p.n.e. Konflikt trwał do 45 roku p.n.e. i było to wydarzenie, które na stałe zapisało się w annałach historii. Dwaj genialni wodzowie, którzy przy wsparciu swoich wiernych legionów odnieśli wielkie zwycięstwa poza granicami Republiki, zdecydowali się wystąpić przeciwko sobie, w decydującej walce o panowanie nad Wiecznym Miastem.
Początek rządów cesarza Kommodusa (panującego od 17 marca 180 do 31 grudnia 192 r. n.e.), syna Marka Aureliusza) zbiegł się w czasie z kresem niezwykle ciężkich dla Cesarstwa Wojen Markomańskich (łac. bellum Germanicum et Sarmaticum), angażujących w swoim szczytowym okresie trzynaście legionów i kilkadziesiąt kohort wojsk pomocniczych, jak podawał w swoich listach Marek Aureliusz.
Położona na terenie dzisiejszej Bułgarii, około 50 kilometrów od stołecznej Sofii, przełęcz zwana Wrotami Trajana (bułg. Траянови врата) stanowi część zbudowanej w I w. n.e. Via Militaris, drogi łączącej rzymskie prowincje Tracji i Mezji Górnej, a w późniejszych czasach terytoria podległe Wschodniemu Cesarstwu Rzymskiemu z Barbaricum.
Z narażeniem życia ratowali rzymskich legionistów na polu bitwy przed śmiercią. Posiadając rozległą wiedzę medyczną, nieśli ulgę potrzebującym kolegom.
Kara zesłania na przymusowe prace w kopalni (damnatio ad metalla, poena metalli), była karą dość powszechnie stosowaną w starożytnym Rzymie.
Prowadzona w latach 148-146 p.n.e. wojna Rzymu ze Związkiem Achajskim, zakończona całkowitym podporządkowaniem państw greckich Republice Rzymskiej, była także osobistą tragedią jednego z najbardziej wpływowych miast w historii Hellady – Koryntu. Dlaczego to właśnie ono, spośród wszystkich miast Związku, zapłaciło najwyższą cenę?
Jak wiadomo, starożytny Rzym bardzo często prowadził wojny. Nierzadkie były więc sytuacje, w których rzymscy obywatele dostawali się do niewoli. Na gruncie prawa rzymskiego jeniec wojenny przestawał istnieć jako podmiot.
W roku 286 n.e. (lub 287) na Zachodzie Imperium Romanum doszło do bezprecedensowej sytuacji: dowódca rzymskiej floty ogłosił się cesarzem i wystąpił przeciwko dwóm legalnie panującym władcom. Utarło się przekonanie, że pochodzący z Belgii uzurpator zrobił to ze strachu: przywłaszczył sobie bowiem łupy należne cesarzowi i w obawie przed aresztem i egzekucją sam ogłosił się cesarzem. Czy na pewno tak było? Jakie były prawdziwe ambicje polityczne cesarza Karauzjusza?
