Ta strona nie może być wyświetlana w ramkach

Przejdź do strony

Jeśli znajdziesz błąd ortograficzny lub merytoryczny, powiadom mnie, zaznaczając tekst i naciskając Ctrl + Enter.

Artykuły (Religia)

Państwo rzymskie istniało praktycznie przez XIII wieków, będąc przez ten czas wielokrotnie czynnikiem nadającym bieg historii. Postanowiłem więc, że historię starożytnego Rzymu opowiadać będę w poszczególnych artykułach niżej zawartych, które niekoniecznie zawsze dotyczyć będą Wiecznego Miasta.

Zachęcam do podsyłania artykułów oraz wskazywania ewentualnych poprawek lub nieścisłości.

Tarcza Achillesa, Tarcza Eneasza

W XVIII księdze Iliady znajduje się opis tarczy Achillesa, wykonanej dla niego przez Hefajstosa na prośbę matki herosa – Tetydy. Wergiliusz, całą „Eneidę” wzorując na obydwu eposach Homera („Iliadzie” i „Odysei”) nie omieszkał w swoim dziele (w księdze VII) umieścić analogicznego opisu tarczy Eneasza. Różnice występujące między nimi dobrze obrazują odmienne cele i charakter dzieł dwóch poetów.

Rozważania na temat Bachusa

Powszechnie przyjmuje się, że Bachus był odpowiednikiem Dionizosa. Co to jednak właściwie znaczy? Sprawa nie jest wcale oczywista i nie dotyczy tylko Dionizosa ani nawet samego Rzymu, ale dotyka podstawowych problemów metodologicznych religioznawstwa i historii religii. Czy bogowie byli tak po prostu z sobą utożsamiani?

Polityka religijna cesarza Juliana Apostaty

Cesarz rzymski Julian, nazwany przez chrześcijan „Apostatą”, panował w latach 361-363 n.e. Pomimo jednak krótkich rządów przez wielu badaczy (m.in. profesora Krawczuka) oceniany jest jako najwybitniejszy z rzymskich władców. Żyjąc w trudnych czasach potrafił dokonać licznych reform wewnętrznych oraz prowadzić aktywną politykę zagraniczną. Jednocześnie był miłośnikiem starodawnych rzymskich bóstw, co zrodziło konflikt z rosnącym w siłę chrześcijaństwem. Jak wyglądała polityka religijna za cesarza Juliana Apostaty?

Ustanowienie rzymskiego systemu kultowego. Król Numa i pontyfikowie

Tradycja rzymska umiejscawia nadanie ostatecznego kształtu rzymskiemu systemowi kultu bogów w VII wieku p.n.e., kiedy to bardzo silne były w Rzymie wszelkiego rodzaju wpływy etruskie (istnieją hipotezy, że Rzym został wtedy na jakiś czas wręcz wciągnięty do ligi miast etruskich, co zostało w jego tradycji potem zatarte). Za właściwego twórcę tego systemu, a także ściśle z nim związanego kalendarza uważano legendarnego Numę Pompiliusza, tajemniczego drugiego króla Rzymu.

Kult Kybele i Attisa w Rzymie

Nie od dziś wiadomo, że Rzymianie nad wyraz chętnie włączali do swojego panteonu bogów z najróżniejszych części świata. Nie inaczej było ze Wschodem, od którego dość wcześnie przejęto kult Kybele, Wielkiej Matki Bogów, czyli Magna Mater. Wiara w Kybele była silnie rozwinięta w Azji Mniejszej, skąd przywędrowała do Grecji. Tam szybko połączono wspomnianą boginię z Reą, małżonką Kronosa i matką Zeusa Olimpijskiego. Kiedy zaś wierzenia te przejęli Rzymianie, Kybele zaczęto utożsamiać ze staroitalską boginią Ops, małżonką Saturna.

Prawnik rzymski na przestrzeni lat

Prawnik kojarzy się nam z osobą wysoce racjonalną, opierającą się na niezbitych dowodach i faktach, szanującą prawo pisane. Religia, wiara i kult raczej nie idą w parze z tym zawodem, a przynajmniej nie w kwestii wyrokowania, jednak należy mieć świadomość, że prawnicy antycznego Rzymu, znani chociażby z działalności za czasów cesarza Septymiusza Sewera (nota bene wielkiego miłośnika prawa już od czasów swojego dzieciństwa) swoimi korzeniami sięgają funkcji pontyfika, czyli archaicznego kapłana.

Chrześcijanie wobec cesarstwa rzymskiego (I-IV w.)

Chrześcijaństwo jest obecnie jedną z głównych religii monoteistycznych dominujących na świecie. Jego początki wiążą się nieodłącznie z cywilizacją antycznego Rzymu. Cesarstwo rzymskie miało ogromny wpływ na kształtowanie się chrześcijaństwa, podobnie jak wyznawcy Chrystusa na dzieje cesarstwa. Porównanie obu tych zjawisk pozwoli nam na ukazanie stosunku chrześcijan wobec panowania rzymskiego.

Prześladowanie chrześcijan w antycznym Rzymie

Rzymianie byli bardzo przywiązani do swojej religii. Składanie ofiar panteonowi bogów miało nie tylko znaczenie religijne, ale było również oznaką przynależności do danej grupy społecznej. Wiara ta chociaż bardzo formalistyczna, kształtowała się przez wieki początkowo przejmując wierzenia Etrusków i Greków by w końcu oprzeć swoje wartości  na głoszeniu kultu cesarza i przenieść do Rzymu kulturę wschodnią.

Bogowie mówią nawet niepytani

W 55 roku p.n.e. – jak co roku – odbywały się wybory pretorów, urzędników sprawujących władzę sądowniczą. Wyborom przewodniczył konsul Pompejusz. Gdy po głosowaniu centurii prerogativa (przydzielano do niej losowo wyborców spośród obywateli rzymskich należących do pierwszej klasy majątkowej; często „ustawiali” oni wynik wyborów) stało się jasne, że wygra Marek Katon, przeciwnik Pompejusza, konsul nagle usłyszał grzmot.

Boże Narodzenie a świat Rzymian

Niezwykle popularnym i ważnym świętem rzymskim były Saturnalia, które były okresem powszechnej radości, spędzania czasu z rodziną, zabaw, pojednania i równości. Sam poeta Katullus nazwał je „najlepszym z dni”. Saturnalia były dorocznym świętem ku czci boga rolnictwa Saturna, a obchodzone było od 17 do 23 grudnia. Saturnalia trwały pierwotnie tylko do 23 grudnia, jednak stopniowo były wydłużane do 25 grudnia, kiedy to przyjęło się obchodzić Sol Invictus (o którym później).

Raport o błędzie

Poniższy tekst zostanie wysłany do naszych redaktorów