Do pisania na papirusie i na pergaminie antyczni Rzymianie używali atramentu zrobionego najczęściej z gumy i sadzy. Dla lepszego uwidocznienia tytułów używali atramentu czerwonego.
Starożytni znali również atrament „sympatyczny”. Pliniusz Starszy wspomina roślinę tithymalos (znana jako tithymalos characias), którą określano jako „rośliną mleczną” lub „kozią sałatą”. Zapisując jej sokiem napis jest on po wyschnięciu niewidoczny; w celu pokazania treści wystarczyło posypać popiół1.
