Jeśli znajdziesz błąd ortograficzny lub merytoryczny, powiadom mnie, zaznaczając tekst i naciskając Ctrl + Enter.
Świat starożytnych Rzymian obfitował w niezwykłe, a niekiedy wręcz zaskakujące fakty. Wiedzę o życiu codziennym, obyczajach i mentalności Rzymian czerpiemy przede wszystkim z dzieł pozostawionych przez pisarzy i historyków antycznych. To właśnie dzięki nim poznajemy informacje, które dziś potrafią zdumiewać — czasem wręcz trudno w nie uwierzyć. Poniżej zebrano ciekawostki, które ukazują mniej znane i nieoczywiste oblicze świata rzymskiego.
Zachęcam do przesyłania własnych propozycji oraz do zgłaszania ewentualnych poprawek lub nieścisłości.
Kasr Baszir w Jordanii to dobrze zachowane ruiny rzymskiego fortu zbudowanego za rządów Dioklecjana (284-305 n.e.). W tym czasie Rzymianie konstruowali warownie mniejsze niż wcześniej, ale lepiej ufortyfikowane.
Sparsiones odnosiły się do praktyki spryskiwania wodą publiczności zgromadzonej w amfiteatrach i teatrach rzymskich. Woda często była aromatyzowana, co miało na celu zarówno ochłodzenie widzów, jak i uprzyjemnienie atmosfery. Słowo dosłownie oznacza „zraszanie/rozpryski” (od łacińskiego sparsio).
Popiersie z marmuru przedstawiające Rzymianina. Artefakt znajduje się w Ny Carlsberg Glyptotek w Kopenhadze (Dania).
Piękny fresk rzymski, który zdobił cubiculum (sypialnię) z willi Synistora w Boscoreale (południowe Włochy), datowany na połowę I wieku p.n.e.
Rzymski fresk ukazujący maskę tragiczną kobiety. Malowidło wykonane zostało w stylu trzecim pompejańskim (skupienie się efektach estetycznych, a nie iluzji przestrzeni); znalezione zostało w triclinium w tzw. Domu Złotej Bransolety w Pompejach. Obiekt datowany na I wiek n.e.
Bez wątpienia najbardziej osławioną rzymską trucicielką była działająca na dworze Nerona, Lukusta. Nie była jednak jedyną kobietą parającą się tym mrocznym zajęciem (a przynajmniej o to posądzaną). Wschód imperium mógł „pochwalić się” Martyną.
Język łaciński rozwijał się na przestrzeni wielu stuleci, od czasów najdawniejszych mieszkańców Lacjum po epokę średniowiecza i renesansu. Początkowo był mową lokalnego ludu, ale wraz z ekspansją Rzymu stał się językiem administracji, prawa i kultury całego imperium. Z czasem wykształciła się forma klasyczna, uważana za wzorzec literacki, oraz potoczna łacina ludowa (tzw. sermo vulgaris), z której wywodzą się współczesne języki romańskie. Po upadku Imperium Rzymskiego łacina pozostała językiem Kościoła, nauki i dyplomacji, zachowując prestiż aż do czasów nowożytnych. Jej rozwój pokazuje, jak język może przeobrazić się z lokalnej mowy w fundament całej cywilizacji.
Fragment rzymskiego fresku przedstawiającego przygotowywanie posiłku. Obiekt datowany na I wiek n.e.
Fresk przedstawiający karę Dirke w Domu Wettiuszów w Pompejach.
