Ta strona nie może być wyświetlana w ramkach

Przejdź do strony

Jeśli znajdziesz błąd ortograficzny lub merytoryczny, powiadom mnie, zaznaczając tekst i naciskając Ctrl + Enter.

Rzymianie nosili peruki

Fresk z Willi Arianna (Stabie), ukazujący Rzymiankę korygującą fryzurę. Malowidło datowane na I wiek n.e.
Fresk z Willi Arianna (Stabie), ukazujący Rzymiankę korygującą fryzurę. Malowidło datowane na I wiek n.e.

W antycznym Rzymie noszono peruki. Juliusz Cezar podobno, aby ukryć swoją postępującą łysinę nosił perukę i wieniec laurowy. Sama żona cesarza Marka Aureliusza – Faustyna Starsza (ok. 100-141 n.e.) – miała imponującą kolekcję co najmniej 300 peruk.

Cesarz Kaligula (12-41 n.e.) z kolei znany był z posiadania peruki capillameus, tzw. pełnej peruki. Według przekazów Swetoniusza, peruki nosili także cesarz Othon i Domicjan.

Niekiedy łysi Rzymianie, zarówno mężczyźni i jak i kobiety, domalowywali sobie włosy, zamiast nosić peruki. Mężczyznom sugerowano noszenie na głowie hipopotamiej skóry, która miała ponoć pozytywnie wpływać na porost włosów.

Niektórzy pisarze, tacy jak Marcjalis lub Juwenalis, robili sobie żarty w swoich utworach z kobiet, które nosiły peruki, aby wyglądać młodziej, oraz ze starszych mężczyzn, którzy starali się ukryć swój wiek. Rozwijające się w Imperium chrześcijaństwo podchodziło krytycznie do noszenia peruk, i uważało noszenie sztucznych włosów za grzech.

Peruki był wykonane z prawdziwych włosów. Najdroższe i najbardziej pożądane były blond (dominujące u kobiet w Germanii) oraz brunatny (głównie Indie). Warto także dodać, że podobno cesarz Lucjusz Werus (panował w latach 161-169 n.e.) posiadał naturalne jasne włosy, ale aby je jeszcze bardziej rozjaśnić rozpryskiwał na nich złoty pył.

Peruki dzielono na (1) pełne – capillamentum, które w całości stanowiły fryzurę (2) oraz połowiczne – galerus, które uzupełniały włosy na głowie. Dzięki względnie wilgotnemu klimatowi w północnych częściach Imperium, niektóre z peruk zachowały się do naszych czasów.

Źródła wykorzystane
  • Michael Grant, The Antonines: The Roman Empire in Transition, London & New York 1994
  • Swetoniusz, Żywoty cezarów

IMPERIUM ROMANUM potrzebuje Twojego wsparcia!

Aby portal mógł istnieć i się rozwijać potrzebne jest finansowe wsparcie. Nawet najmniejsze kwoty pozwolą mi opłacić dalsze poprawki, ulepszenia na stronie oraz serwer. Wierzę w to, że będę mógł liczyć na szersze wsparcie, które pozwoli mi jeszcze bardziej poświęcić się mojej pracy i pasji, maksymalnie usprawniać stronę oraz ukazywać świat antycznych Rzymian w interesującej formie.

Wesprzyj IMPERIUM ROMANUM!

Nowości ze świata antycznego Rzymu

Jeżeli chcesz być na bieżąco z nowościami na portalu oraz odkryciami ze świata antycznego Rzymu, zapisz się do newslettera.

Zapisz się do newslettera!

Księgarnia rzymska

Zapraszam do kupowania ciekawych książek poświęconych historii antycznego Rzymu i starożytności. Czytelnikom przysługuje rabat na wszelkie zakupy (hasło do rabatu: imperiumromanum).

Zajrzyj do księgarni

Raport o błędzie

Poniższy tekst zostanie wysłany do naszych redaktorów