Ta strona nie może być wyświetlana w ramkach

Przejdź do strony

Jeśli znajdziesz błąd ortograficzny lub merytoryczny, powiadom mnie, zaznaczając tekst i naciskając Ctrl + Enter.

Wojny rzymskie

Podbój Asturów i Kantabrów

(27-25 p.n.e.)

Już w 27 p.n.e. Oktawian August zrzekł się części władzy na rzecz Senatu. Prowincje już dawno podbite i zromanizowane dostały się pod władzę patres, a prowincje graniczne miały być odtąd nadzorowane przez nowego Cezara, który ślubował zaprowadzenie porządku na granicach Imperium.

Piechur iberyjski

Oktawian w Illyricum

(35-33 p.n.e.)

Oktawian August uważany jest w historiografii za twórcę nowego ładu politycznego w Rzymie, a jego imię jest kojarzone z takimi wydarzeniami, jak bitwa pod Akcjum czy aneksja Egiptu. Stosunkowo mało mówi się o jego kampaniach wojennych w Ilirii w latach 35-33 p.n.e.

Żołnierze rzymscy z okresu późnej Republiki atakują umocnienia barbarzyńskie

Podbój Balearów przez Rzymian

(123 p.n.e.)

Podbój Balearów przez Rzymian miał miejsce w 123 roku p.n.e. Wcześniej wyspy znajdowały się pod kontrolą Kartaginy; jednak od 146 roku p.n.e., kiedy Rzymianie pokonali Punijczyków, mieszkańcy wysp mogli cieszyć się pewną wolnością.

Najlepsi procarze pochodzili z Balearów

Kampanie Rzymian w Hiszpanii w latach 197-179 p.n.e.

(197-179 p.n.e.)

Półwysep Iberyjski odegrał kluczową rolę geopolityczną przed i w trakcie II wojny punickiej. Przed wyprawą do Italii Hannibal wzorem swych krewnych rozszerzał panowanie punickie na tym obszarze, obfitym w surowce i dostarczającym licznego rekruta dla jego armii.

Iberowie z późnego II wieku p.n.e.

Wojny w Galii Przedalpejskiej na początku II wieku p.n.e.

(początek II wieku p.n.e.)

Zwycięstwa Hannibala i jego galijskich sojuszników zainspirowały młodsze pokolenie Galów znad Padu do kontynuowania walki z Republiką, pomimo klęski Kartaginy w II wojnie punickiej. Doprowadziło to do serii walk na początku II wieku p.n.e. w Galii Przedalpejskiej.

Rzymska rzeźba z I wieku n.e. ukazująca Galatę zabijającego żonę i siebie

Wojna Rzymu ze Związkiem Achajskim

(146 p.n.e.)

Po pokonaniu Andriskosa Rzym pozostawił wojska na Bałkanach z zamiarem rozprawienia się ze Związkiem Achajskim, gdzie nasiliły się antyrzymskie postawy. Przez ostatnie dekady Związek stanowił najsilniejszy organizm federacyjny Grecji właściwej.

Ściana tarcz - szyk zwykle używany przez hoplitów

Wojna Andriskosa

(149-148 p.n.e.)

Brak stabilizacji Macedonii oraz ciągłe zagrożenie ze strony barbarzyńców doprowadziły do wystąpienia Andriskosa, zwanego też IV wojną macedońską. Wydarzenie to wywarło duży wpływ na dalsze polityczne losy Macedonii, po pokonaniu przez Rzym.

Moneta Andriskosa, który na monecie określony został jako Król Filip

Wojna Rzymu przeciw Sparcie

(195 p.n.e.)

Król Sparty - Nabis - dążył do umocnienia pozycji Sparty na terenie Peloponezu. Dzięki skutecznej polityce i powiększonemu wojsku podporządkował sobie miasto Argos. Republika Rzymska wykorzystując podziały wśród miast greckich postanowiła zainterweniować.

Świat grecki przed wybuchem II wojny macedońskiej (II wiek p.n.e.)

Bunt Florusa i Sakrowira w Galii

(21 n.e.)

Do antyrzymskiego powstania w Galii doszło za panowania Tyberiusza w 21 r. n. e., kiedy zadłużenie miejscowych arystokratów doprowadziło do wrzenia. Głównymi jego przywódcami byli dwaj nobile – Juliusz Florus z plemienia Trewerów i Juliusz Sakrowir z plemienia Eduów.

Rzymska rzeźba z I wieku n.e. ukazująca Galatę zabijającego żonę i siebie

Raport o błędzie

Poniższy tekst zostanie wysłany do naszych redaktorów