Sosna pinia była drzewem świętym
Sosna pinia (Pinus pinea) była na Półwyspie Apenińskim drzewem świętym od czasów wojen punickich (czyli grubo przed nadejściem naszej ery). Będąca częstym elementem krajobrazu była symbolem wieczności.
Symbolizowała nieśmiertelność, a jej piękne gałązki najchętniej wykorzystywano w grudniu, w czasie kolejnych świąt, zwanych Saturnaliami, kiedy to dekorowano nimi domostwa. Co więcej, sosny były dekorowane specjalnymi dekoracjami oscilla oraz sigillaria – małe gliniane lalki.
Od III wieku p.n.e., dnia 22 marca, wyznawcy bogini Kybele ścinali sosnę i zanosili ją do świątyni Attis, który gdy zmarł miał zostać zamieniony w sosnę (za sprawą Zeusa/Jowisza). Sosna była także świętym/wiecznym drzewem w kulcie Mitry oraz innych religiach i państwach. Szczególną symboliką otaczano szyszki, które były symbolem płodności, wieczności oraz łaskawości. Często stosowano ten symbol jako sposób zbliżenia się z bogami i proszenia o ich dobroć.
