Agrypina Młodsza, zwana też Julią Agrypiną, była córką Germanika – znakomitego wodza rzymskiego i Agrypiny Starszej – kobiety energicznej i dzielnej.
Agrypina Młodsza urodziła się w około 16 roku n.e. w mieście Ubiów. Było to miasto położone nad Renem, zamieszkałe przez plemiona germańskie. Tam znajdowała się kwatera wojsk jej ojca, Germanika. Miasto Ubiów, w 50 roku n.e. Otrzymało nazwę COLONIA CLAUDIA ARA AGRIPPINENSIS. Tą oficjalną nazwę nadał mu – z inicjatywy Agrypiny – jej mąż cesarz Klaudiusz. Miasto to istnieje do dnia dzisiejszego i nosi nazwę Kolonia.
Życie Agrypiny Młodszej upłynęło pod rządami następujących cesarzy: Tyberiusza (jej wuja), Kaliguli (jej brata), Klaudiusza (jej męża) i Nerona (jej syna). Były to lata, w których walka o władzę w Cesarstwie Rzymskim była brutalna i zawsze wysuwana na pierwszy plan. W walkach tych uczestniczyła od wczesnego swojego dzieciństwa także Agrypina Młodsza, która tak jak inni, bez skrupułów pragnęła osiągnąć zamierzony cel.
Agrypina Młodsza całe swoje dzieciństwo przebywała wraz ze swoim rodzeństwem u boku matki i ojca, cały czas podróżując.
Jej mężem w wieku dwunastu lat, został Gnejusz Domicjusz Ahenobarbus, który wywodził się ze wspaniałego rodu Domicjuszy. Był on starszy od Agrypiny Młodszej o piętnaście lat i cieszył się fatalną reputacją. Według Swetoniusza, Gnejusz Domicjusz Ahenobarbus był człowiekiem, „którego całe życie pod każdym względem było godne potępienia. (…) Na przykład w pewnej osadzie przy drodze Apijskiej niespodziewanie ruszył galopem ze swym zaprzęgiem i bez żadnych skrupułów, świadomie, przejechał chłopca. W Rzymie, na środku forum, wykuł oko jednemu rycerzowi za to, że się z nim sprzeczał zbyt swobodnie” . Z tego związku, narodził się późniejszy cesarz Rzymu – Neron. Po narodzinach syna, kiedy przyjaciele składali mu gratulacje, odpowiedział, że „z takiego związku, jak jego i Agrypiny, mogło przyjść na świat tylko coś bardzo nikczemnego i zgubnego dla państwa” . Gnejusz Domicjusz Ahenobarbus został oskarżony pod koniec panowania cesarza Tyberiusza o obrazę majestatu i cudzołóstwo ze swoją siostrą Lepidą. Uniknął kary, dzięki zmianie władcy. „Umarł w Pyrgach wskutek wodnej puchliny” .
Od lutego 37 roku n.e., gdy cesarzem został jej rodzony brat Kaligula, Agrypina Młodsza i jej młodsze siostry Julia Liwilla i Julia Druzylla zajęły zaszczytną pozycję w państwie, a jednocześnie brylowały na dekadenckim dworze Kaliguli. Oskarżona o udział w spisku na życie swojego brata, ówczesnego cesarza Kaligulę, została skazana na wygnanie na wyspę Pantea wraz z siostrami.
Po śmierci cesarza Kaliguli, brata Agrypiny Młodszej, nowym cesarzem Rzymu został Klaudiusz, brat Germanika. Jego dojście do władzy tak przedstawił w swym dziele Swetoniusz:
Oto spiskowcy godzący na życie Gajusa oddalili od cesarza cały dwór pod pozorem, jakoby Gajus pragnął samotności. Klaudiusz usunięty wraz z innymi schronił się do pawilonu zwanego Hermeum. Wkrótce potem wypłoszony wieścią o zabójstwie, wpełznął na sąsiedni taras i skrył się w fałdach zasłony zawieszonej u drzwi. Przebiegający tędy przypadkiem żołnierz zauważył stopy. Pragnąc dowiedzieć się, kto to jest, rozpoznał ukrywającego się Klaudiusza i wyciągnął go. Klaudiusz ze strachu padł mu do kolan. Tymczasem żołnierz pozdrowił go mianem cesarza.
Obejmując władzę cesarską, Klaudiusz dążył do podtrzymania powagi własnej rodziny, „ustanowił najświętszą dla siebie i najczęstszą przysięgę: na imię Augusta” . Swojemu zmarłemu ojcu Neronowi Klaudiuszowi Druzusowi, bratu Tyberiusza, oraz matce Antonii Młodszej przyznał uroczystości pogrzebowe na koszt państwa, oraz każdemu z nich z osobna doroczne igrzyska cyrkowe w dniu ich urodzin. Przyznał nagrody pieniężne pretorianom, a także anulował nowo wprowadzone podatki.
Na początku swojego panowania cesarz Klaudiusz ogłosił także amnestię. Odwołał z wygnania m.in. siostry Kaliguli, Liwillę i Agrypinę Młodszą. Poza tym z inicjatywy Klaudiusza zwrócono także dawnym właścicielom skonfiskowane im dobra, ukarano niewolników donosicieli. Zakazano wytyczania procesów o obrazę majestatu.
Mimo prób rehabilitacji Klaudiusza, podejmowanych ostatnio w nauce, utrzymuje się raczej pogląd, że był on władcą niedołężnym, ulegającym wpływom otoczenia, zwłaszcza swej osławionej żony Messaliny, później Agrypiny .
Agrypina Młodsza, zaraz po powrocie z wygnania do Rzymu, rozpoczęła rozwijać ożywioną działalność. W ten sposób próbowała wynagrodzić sobie dwuletni pobyt na wygnaniu. Przede wszystkim jednak chciała utorować drogę swojemu synowi – Neronowi – do objęcia tronu.
Agrypina Młodsza postanowiła więc zdobyć szybko męża, dzięki pomocy którego udałoby się jej zrealizować swój cel. Jej pierwszy mąż bowiem, Gnejusz Domicjusz Ahenobarbus, zmarł kiedy Agrypina przebywała na wygnaniu, tak jak już wspominałam wcześniej. Najlepszym kandydatem do małżeństwa wydał się wówczas Agrypinie Młodszej, Sulpicjusz Galba, który cieszył się znakomitą reputacją. To właśnie jego próbowała namówić do małżeństwa ze sobą Agrypina Młodsza. Miało to miejsce, jeszcze za życia jego pierwszej żony Lepidy. „Aż na pewnym zebraniu kobiecym została ostro zelżona słownie, a nawet czynnie przez matkę Lepidy” . Po tym incydencie Agrypina Młodsza zrezygnowała ze zdobywania Galby. Wkrótce trafiła jej się następna partia. Był to Pasjenus Kryspus, owdowiały po śmierci Domicji, siostry jej zmarłego męża: dwukrotny konsul, znakomity mówca, wielki miłośnik drzew, niemal ówczesny ekolog, bogacz . Po ślubie, Pasjenus Kryspus uczynił ją i jej syna Nerona swymi spadkobiercami, ponieważ nie miał swoich dzieci. Zmarł, jak powszechnie uważano, przedwcześnie i właśnie za jej sprawą.
Agrypina Młodsza przez długie lata po powrocie musiała zachowywać się bardzo ostrożnie. W każdej chwili groziło jej i jej synowi śmiertelne niebezpieczeństwo ze strony Messaliny – żony cesarza Klaudiusza. Waleria Messalina była trzecią żoną cesarza Klaudiusza. Jak podają źródła Waleria Messalina „jako cesarzowa pokazywała się nocą publicznie w burdelu z ufarbowanymi na blond włosami i odsłoniętymi piersiami pomalowanymi na złoty kolor” . To właśnie Messalina próbowała usunąć małego Nerona, gdyż lękała się, że przy pomocy swej matki Agrypiny Młodszej, w przyszłości mógłby stać się rywalem do władzy jej syna Brytanika.
Agrypina czekała więc cierpliwie na upadek Messaliny, zjednując sobie jednego z bardzo wpływowych wyzwoleńców Klaudiusza, Pallasa. Pallas był niewolnikiem Antonii – matki cesarza Klaudiusza, która go wyzwoliła. Był śmiertelnym wrogiem Messaliny. Pallas był, jak podaje A. Krawczuk, a rationibus – „od rachunkowości” .
Śmierć Messaliny otworzyła przed Agrypiną Młodszą nową perspektywę małżeńską i szansę na realizację planu, który miał przybliżyć ją do władzy. Dlatego więc postanowiła stanąć do walki o miejsce u boku cesarza Klaudiusza. Miała dwie rywalki: Lollię Paulinę i Elię Petynę. Dzięki zręczności swojego przyjaciela Pallasa, Agrypina Młodsza zwyciężyła inne kandydatki do małżeństwa z cesarzem Klaudiuszem. Tak więc „po Messalinie Klaudiusz pojął jako czwartą żonę swoją bratanicę Agrypinę Młodszą, patronkę COLONIA AgrypinENSIS, miasta Kolonia” . Według Tacyta „Pallas to głównie chwalił w Agrypinie, że przywiodłaby z sobą wnuka Germanika; byłoby rzeczą ze wszech miar godną imperatorskiej wysokości przyłączyć tę szlachetną latorośl do potomków rodu julijskiego i klaudyjskiego” . Poza tym Agrypina Młodsza była piękną kobietą, a Klaudiusz, jak podają źródła, miał słabość do kobiet o silnej osobowości. Na ostateczną decyzję Klaudiusza, oprócz słów Pallasa, wpłynęły osobiste zabiegi Agrypiny. „Ona to, często odwiedzając stryja pod pozorem pokrewieństwa, tak go uwiodła, że przed innymi miała pierwszeństwo i nie będąc jeszcze – żoną już posiadała władzę żony” . Z kolei A. Krawczuk twierdzi, że na decyzji cesarza Klaudiusza zaważyło to, iż Agrypina Młodsza była jego krewną i to najbliższą z żyjących. Uzasadnia to tym, iż „cesarz przerażony ciągłymi intrygami i zdradą w domu chciał mieć u swego boku kobietę, której mógłby zawierzyć bez zastrzeżeń” .
Moim zdaniem wpływ na decyzję Klaudiusza miały wszystkie te czynniki, zarówno namowy Pallasa, uwodzicielskie zabiegi Agrypiny Młodszej, jak i pokrewieństwo z cesarzem.
I tym razem nie obyło się bez przeszkód – Klaudiusz był bowiem bratem Germanika, ojca Agrypiny Młodszej, a więc jej stryjem. Przeszkodę tą, w postaci zbyt bliskiego pokrewieństwa, podlegającego w Rzymie zarzutowi kazirodztwa, usunięto ostatecznie uchwała senatu. Według Swetoniusza, Agrypina „namówiła pewnych senatorów, aby na najbliższym posiedzeniu senatu postawili wniosek, że należy, jakoby dla najpoważniejszych względów państwowych, zmusić cesarza do zawarcia małżeństwa i dać pozwolenie wszystkim innym na tego rodzaju małżeństwa, które dotychczas uważane były za niemoralne” . W załatwieniu tej sprawy pomógł Agrypinie, Lucjusz Witeliusz. On to upewniwszy się, że cesarz Klaudiusz podporządkuje się uchwale senatu, poprowadził sprawę. Jak podaje Tacyt: „Nie brakło takich senatorów, którzy wypadali z kurii, oświadczając na wyścigi, że użyją przemocy, gdyby Cezar się wahał. Skupia się zmieszany tłum i woła, że lud rzymski o to samo prosi. Toteż Klaudiusz nie czekając dłużej wychodzi na forum i sam narzuca się winszującym, a potem, wszedłszy do senatu, żąda uchwały, na mocy której związek stryja z córką brata także na przyszłość ma być uprawniony” . W tym samym czasie, Agrypina Młodsza starała się wyjednać u cesarza Klaudiusza zgodę na małżeństwo jego córki Oktawii ze swoim synem Neronem. Nie było to łatwe, gdyż Oktawia była zaręczona od najmłodszych lat z Sylanusem. Po krótkim czasie Sylanus został oczerniony przed Klaudiuszem, wyrzucony z senatu i usunięty z urzędu. W dniu ślubu Agrypiny Młodszej i Klaudiusza Sylanus popełnił samobójstwo, „czy to że aż dotąd nadzieję życia przedłużał, czy że właśnie ten dzień obrał, aby im przyczynić ohydy” . Później Agrypinie Młodszej udało się doprowadzić do zaręczyn Nerona i Oktawii. Tym razem pomógł jej konsul Mammiusz Pollion. „Oktawia została zaręczona, a Domicjusz, który do poprzedniego powinowactwa dodał jeszcze swe stanowisko narzeczonego i zięcia, stał się równy Brytanikowi dzięki zabiegom matki i fortelom tych, którzy z powodu oskarżenia Messaliny bali się zemsty ze strony jej syna” .
Kolejnym krokiem Agrypiny było umiejętne usunięcie z dworu ludzi najbliższych Messalinie, i wprowadzenie swoich. „Odtąd przybrało państwo inną postać: wszystko słuchało kobiety, która z państwem rzymskim nie igrała wśród kaprysów jak Messalina, lecz zaprowadziła ścisłą i jakby męską niewolę; publicznie występowała z powagą, a częściej z dumą; w domu nie było żadnych bezwstydów, chyba że tego interes jej władzy wymagał” . Agrypina Młodsza nie chcąc dać się poznać tylko ze złych czynów „uzyskała dla Anneusza Seneki zwolnienie z wygnania a zarazem preturę, ponieważ sądziła, że sprawi to ogólną radość z powodu sławy jego uczoności” .
Anneusz Seneka był wspaniałym filozofem rzymskim, pisarzem, retorem, i poetą. Urodził się około 4 r. p.n.e. w Kordobie, zmarł w 65 r. n.e. Był synem retora i historyka L. Anneusza Seneki i Helwii. Seneka był filozofem szkoły stoickiej. Zostawił po sobie wiele pism moralnych, m.in. „O krótkości życia”, „O spokoju ducha”, „O łaskawości”, „Listy moralne do Lucyliusza” i wiele innych.
Za panowania cesarza Klaudiusza doznał ciężkiej porażki. Pozostawał bowiem Seneka w towarzyskich stosunkach z córkami Germanika. Mąż jednej z nich, Agrypiny Młodszej, Gajen Pasjen Kryspus, był jednym z najlepszych przyjaciół Seneki. Przez te stosunki wpadł w sieć niewieścich intryg, ściągnął na siebie podejrzenie i niełaskę Messaliny . Został oskarż ony o utrzymywanie potajemnych miłostek z Julią Liwillą – najmłodszą córką Germanika i Agrypiny Starszej. W 41 r. n.e. Został skazany przez Klaudiusza za cudzołóstwo i zesłany na dziką wyspę Korsykę. Z wygnania odwołała go, w osiem lat później, jak już wcześniej wspominałam Agrypina Młodsza, żona cesarza Klaudiusza. Powierzono mu wtedy stanowisko wychowawcy Nerona, gdyż uważano, że Seneka, który wiele wycierpiał przez Klaudiusza, będzie w stanie nauczyć go umiarkowania i łagodności. Odwołując Anneusza Senekę Agrypina Młodsza chciała „aby młodość Domicjusza dojrzewała pod okiem takiego nauczyciela, a oboje korzystać mogli z jego rad co do widoków panowania” .
Następnie Agrypina Młodsza odwołała z funkcji prefektów gwardii pretoriańskiej dwóch zauszników Messaliny. Funkcję tę powierzyła Afraniuszowi Burrusowi, który od tej pory był jedynym prefektem gwardii pretoriańskiej. Tak sytuację tę przedstawił Tacyt: „Jeszcze jednak Agrypina nie ważyła się na ostateczne knowania, póki z dowództwa kohort pretorskich nie zwolniono Luzjusza Gety i Rufiusza Kryspinusa, których za oddanych pamięci Messaliny i jej dzieciom uważała. Tak więc na zapewnienie małżonki, że wśród kohort ambicja dwóch ludzi rozłam sprowadza, a gdyby nimi jeden tylko kierował, dyscyplina byłaby surowsza – przenosi się dowództwo nad kohortami na Burrusa Afraniusza, człowieka o znakomitej sławie wojennej, który jednak dobrze wiedział, czyja wola na ich czele go stawia” .
Nominacja Burrusa na prefekta pretorianów w 51 r. n.e. umocniła pozycję Agrypiny, która systematycznie przygotowywała objęcie tronu przez jej syna Domicjusza Ahenobarba” .
W 50 roku przy pomocy Pallasa, który „podżegał Klaudiusza, ażeby troszczył się o państwo i chłopięctwo Brytanika silną otoczył podporą” , Agrypina Młodsza uzyskała zgodę u Klaudiusza na adoptowanie przez niego Nerona. Tym samym Neron został zrównany w prawach z jego prawdziwym synem Brytanikiem. W wieku trzynastu lat Neron został z honorami przyjęty przez senat, w którym ” wniesiono nawet ustawę, na mocy której miał przejść do rodziny klaudyjskiej i otrzymać imię Nerona” .
I tak też się stało. Z zgodą senatu cesarz Klaudiusz adoptował Nerona. Od tej pory nosił on nazwisko Neron Klaudiusz Druzus Germanik. Był obsypywany honorami i przywilejami. W 53 roku „za konsulatu Decymusa Juniusza Kwintusa Hateriusza szesnastoletni Neron otrzymał za żonę córkę Cezara, Oktawię” . Od tej pory stał się więc i synem, i zięciem cesarza Klaudiusza.
Agrypina Młodsza zapewniając sobie poparcie dowódców gwardii pretoriańskiej, oraz związując swojego syna Nerona z domem cesarza Klaudiusza – liczyła, że jej władza będzie w przyszłości utrwalona. Jako żona cesarza bowiem, miała Agrypina szansę kontynuować swe wpływy jako matka cesarza. Agrypina Młodsza dążyła nieustannie do tego, aby doprowadzić Nerona do władzy. Dzięki jej staraniom, „za piątego konsulatu Tyberiusza Klaudiusza i za konsulatu Serwiusza Korneliusza Orfitusa dano Neronowi przed czasem togę męską, aby wydawał się być zdolnym do podjęcia zajęć publicznych. A Cezar pochlebstwom senatu chętnie ustąpił, aby Neron w dwudziestym roku życia objął konsulat, tymczasem zaś jako wyznaczony konsul miał poza stolicą władzę prokonsularną i nosił tytuł księcia młodzieży. Nadto rozdzielono w jego imieniu gratyfikację między żołnierzy, a między lud dary w naturze” . Przy każdej okazji publicznej podkreślano strojem starszeństwo Nerona w stosunku do Brytanika. Ludzi, którzy byli życzliwi Brytanikowi – rodzonemu synowi cesarza Klaudiusza – usuwano.
Sama Agrypina Młodsza jako żona cesarza Klaudiusza korzystała z najważniejszych zaszczytów i przywilejów. Oddawano jej cześć boską w miastach Wschodu, takich jak Mitylena, a także Efez. Jak podaje Tacyt: „karocą wjeżdżała na Kapitol, który to zaszczyt od dawien dawna przyznany był kapłanom i wizerunkom bogów. Powiększał on uwielbienie tej niewiasty, która już jako córka imperatora, jako siostra, małżonka i matka takich, co panowanie osiągnęli, jedyny aż do naszych czasów stanowi przykład” . Istnieją też dowody, że małżonka Klaudiusza Agrypina posiadała mówiące drozdy . Agrypina matka Nerona pisała (także – V. F.Ś.) pamiętniki, z których potem korzystał Tacyt .
Te liczne przywileje i zaszczyty, jakie otrzymała Agrypina Młodsza będąc żoną cesarza Klaudiusza, nie przysporzyły jej jednak zbyt dużej popularności na dworze cesarskim. Coraz częściej wychodzili jej naprzeciw wrogowie. Jednym z nich był Narcyz. Był to wyzwoleniec, a zarazem ulubieniec i sekretarz cesarza Klaudiusza, który miał wielkie wpływy na dworze cesarskim. To on doprowadził do zbliżenia cesarza Klaudiusza z Brytanikiem, a tym samym do ochłodzenia stosunków z Agrypiną Młodszą. Cesarz Klaudiusz zrozumiał, że sprawy zaszły za daleko, że powinien naprawić wyrządzone krzywdy swojemu synowi Brytanikowi. Jak podaje nam Swetoniusz: „przy końcu życia jawnie i nieraz okazywał żal z powodu swego małżeństwa z Agrypiną i usynowienia Nerona. (…) Zaraz potem spotkawszy Brytanika uściskał go serdecznie ze słowami zachęty, „żeby rósł i przyjął od niego rachunek ze wszystkich czynów”. Nadto dodał po grecku: „Ten, kto cię zranił, ten cię wyleczy”. Jeszcze jako wyrostkowi, niemal dziecku, zdecydował dać togę męską, skoro już jego postawa fizyczna na to pozwalała, i dorzucił: „Niech naród rzymski ma wreszcie prawdziwego Cezara” . Wobec takiego postępowania cesarza Klaudiusza Agrypina Młodsza poczuła się zagrożona.
Podczas krótkiej nieobecności Narcyza w Rzymie, spowodowanej jego wyjazdem na kurację do miasteczka Sinuessa z powodu bóli podagrycznych, Agrypina Młodsza otruła swego męża – Klaudiusza. Jak podaje Tacyt i Swetoniusz, Agrypina Młodsza otruła swojego męża środkiem zdobytym u znanej trucicielki Lokusty, która wmieszała następnie do potrawy z grzybów. Truciznę Klaudiuszowi miał podać jeden z rzezańców Halotus, który wnosił potrawy i uprzednio je kosztował. Według Tacyta ” truciznę wlano do smacznej potrawy z grzybów, a działanie tego środka, czy to z powodu tępoty Klaudiusza, czy że był pijany, nie zaraz dało się poznać; równocześnie, jak się zdawało, pomogło mu wypróżnienie żołądka. Agrypina więc przeraziła się, a ponieważ groziła jej ostateczność, nie zważa na chwilowe zgorszenie, lecz zwraca się do przezornie już przedtem wtajemniczonego lekarza Ksenofonta. Ten pod pozorem, że chce pomóc wysiłkom wymiotującego, miał mu zapuścić do gardła pióro pomazane gwałtowną trucizną, gdyż dobrze wiedział, że największe zbrodnie zaczyna się w niebezpieczeństwie, a kończy za wynagrodzeniem” . Jak z kolei podaje Swetoniusz nie wiadomo przez kogo została podana trucizna. „Niektórzy twierdzą, że została mu podana w czasie uczty z kapłanami na zamku przez eunucha Halota, który pełnił urząd kosztującego potrawy. Inni, że w czasie obiadu domowego, przez samą Agrypinę. Ona podała mu zatrute grzyby borowiki, na którą to potrawę szczególnie był łasy” . Z kolei I. Bieżuńska – Małowist pisze, że ” może to wszystko prawda, a może jeszcze jedno pomówienie i Klaudiusz umarł naturalną śmiercią” . Jak widać nie ma jednolitej zgodności wśród historyków co do tego, kto otruł cesarza Klaudiusza. Jedni twierdzą, że do jego śmierci przyczyniła się Agrypina Młodsza, żona cesarza, inni, że zmarł śmiercią naturalną. Moim zdaniem, to Agrypina Młodsza otruła cesarza Klaudiusza. Jego usunięcie otworzyło bowiem drogę jej synowi Neronowi do objęcia władzy, co było jej głównym celem. Aby go osiągnąć Agrypina Młodsza przygotowywała się do tego przez kilka lat, o czym świadczą jej wcześniejsze posunięcia.
” Z początku Agrypina, niby złamana bólem i szukająca pociechy, trzyma w swych objęciach Brytanika, nazywa go żywym ojca wizerunkiem i różnymi zabawia fortelami, aby z pokoju nie wychodził. Także jego siostry, Antonię i Oktawię, zatrzymała, a wszystkie wejścia obstawiła strażami i często rozpowszechniała wieści, że cesarz ma się lepiej na zdrowiu, aby żołnierz dobrą żywił nadzieję i aby nadeszła chwila wedle wskazówek Chaldejczyków pomyślna” .
Cesarz Klaudiusz „zmarł trzeciego dnia przed idami października za konsulatu Asiniusza Marcella i Acyliusza Awioli, w sześćdziesiątym czwartym roku życia, w czternastym panowania. Pochowany został ze zwykłym przepychem należnym pryncepsom oraz zaliczony został w poczet bogów” .
W taki oto sposób Agrypina Młodsza, czyniła wszystko, aby władzę po śmierci cesarza Klaudiusz mógł objąć jej kochany syn Neron.
Neron „był w wieku lat siedemnastu, gdy obwieszczono publicznie śmierć Klaudiusza. Między godziną szóstą i siódmą wyszedł do straży przybocznej, gdyż cały dzień był tak posępny, że tylko ta chwila wydała mu się najodpowiedniejsza do objęcia władzy. Przed stopniami Palatynatu pozdrowiono go jako cesarza, zaniesiono w lektyce do obozu ( pretorianów) . Następnie Neron przemówił do żołnierzy. Po przemówieniu został przeniesiony do kurii., gdzie obsypywano go mnóstwem zaszczytów. Ze wszystkich, „nie przyjął tylko jednego tytułu: ojca ojczyzny, z powodu młodego wieku” . Nowy princeps, obwołany przez pretorianów i zatwierdzony przez senat, rządził początkowo w zgodzie z nim zleciwszy rządy prefektowi pretorianów Burrusowi i swemu wychowawcy Lucjuszowi Anneuszowi Senece, wybitnemu filozofowi .
Neron rozpoczął swe rządy od okazania czci swemu zmarłemu ojcu Klaudiuszowi. „Urządził mu wspaniały pogrzeb. Sam wygłosił mowę pochwalną i zaliczył go w poczet bogów” . Złożył też oficjalnie uroczyste oznaki czci, dla swego zmarłego ojca, G. Domicjusza Ahenobarbusa.
W pierwszych kilku lub kilkunastu miesiącach panowania syna, Agrypina odgrywała rolę prawdziwej władczyni . Neron „matce zdał zarząd wszystkich spraw prywatnych i publicznych” , nie wtrącał się do rządów. Agrypina Młodsza, miała do pomocy Burrusa, oraz wyzwoleńca Pallasa jako ministra spraw finansów. Symbolem jej pozycji w państwie były niektóre serie monet wypuszczone w początkach panowania Nerona. Jego głowa widniała po jednej stronie, Agrypiny Młodszej – matki po drugiej. Były też takie, na których obie głowy umieszczono po tej samej stronie, jakby chodziło o władców równorzędnych. Inskrypcje zaś tytułowały ją Agrypina Augusta mater Augusti – Agrypina matka Augusta. „W pierwszym dniu panowania dał trybunowi na warcie hasło: „Najlepsza matka”. Często jeździł z matką po Rzymie w jej lektyce” . To wszystko wskazywało na to, że w początkach swych rządów, Neron odnosił się do matki z największym szacunkiem.
Agrypina Młodsza, pomimo tego, iż Neron nazywał ją „najlepszą matką”, że brała udział w oficjalnych audiencjach syna, uczestniczyła w obradach senatu, które odbywały się w pałacu, nie miała zamiaru rezygnować z władzy, jaka jej przypadła za panowania jej męża cesarza Klaudiusza. Już na początku panowania Nerona, przyczyniła się do śmierci prokonsula Azji, Juniusza Sylana. Spowodowane było to tym, że Agrypina Młodsza „lękała się w nim mściciela, zwłaszcza że wśród gminu częste były głosy, iż ponad Nerona, który ledwie wyszedł z chłopięcego wieku i przez zbrodnię posiadł panowanie, należy przekładać męża lat statecznych, nieposzlakowanego, szlachetnie urodzonego i – na co wtedy zważano – potomka Cezarów; wszak także Sylanus był praprawnukiem boskiego Augusta. Taki był powód jego zabójstwa. Za narzędzie posłużyli Publiusz Celer, rycerz rzymski, i wyzwoleniec Heliusz, obaj zarządcy dóbr cesarskich w Azji. Oni to podali prokonsulowi przy uczcie truciznę, zbyt otwarcie, żeby tego po nich nie zauważono” . Agrypina Młodsza szybko usunęła także Narcyza, wyzwoleńca cesarza Klaudiusza, którego „przyprawiono o śmierć twardym więzieniem i ostateczną nędzą” . Były to pierwsze występki jakich dopuściła się Agrypina Młodsza w początkach panowania swego syna Nerona.
Jak podaje Tacyt, doszłoby do dalszych morderstw ” gdyby Afraniusz Burrus i Anneusz Seneka nie byli się im sprzeciwili. Ci, jako kierownicy młodego władcy i – co przy wspólności władzy nader rzadko się zdarza – z sobą zgodni, odmiennymi środkami równe posiedli wpływy: Burrus przez swą gorliwość w sprawach wojskowych i surowość obyczajów, Seneka przez swą naukę wymowy i szlachetną uprzejmość” .
Opiekunowie młodego Nerona „wspólnie musieli obaj zwalczać dzikość Agrypiny, która płonąc wszelkimi namiętnościami niezdrowego samowładztwa, miała po swej stronie Pallasa”