Tunika (tunica) był to przepasany w pasie wełniany strój z krótkimi rękawami typowy dla Rzymian, który stanowił odpowiednik greckiego chitonu.
Noszony był on pod pancerzem w czasie walki, ale na codzień stosowany był także wśród zwykłych Rzymian.
Przepisy rzymskie wyraźnie określały niektóre elementy stroju, które założyć mógł tylko uprzywilejowany obywatel. Na ulicy łatwo można było rozpoznać człowieka z wyższych sfer, a nawet funkcję jaką pełnił w państwie. Podobnie było w armii rzymskiej, gdzie na przykład:
- trybun wojskowy (tribunus militum angusticlavius) nosił tunikę z wąskim purpurowym rąbkiem. Człon angusticlavius właśnie to oznacza.
- zwycięski wódz podczas triumfalnego wjazdu do Rzymu zakładał specjalną purpurową szatę
Tunika obywatela miała kolor białej naturalnej wełny, podczas gdy senatorzy i ekwici zakładali tuniki ozdobione pasami (clavus). Pomiędzy stanami występowały dystynkcje, objawiające się w tym, iż ekwici posiadali dwa purpurowe paski (tunica angusticlavia), podczas gdy senatorzy, jeden szeroki (tunica laticlavia). Osobna tunika, z wyhaftowanymi liśćmi palmy (tunica palmata) była zastrzeżona dla triumfatora. Bogatszą formą tuniki, powstałą w okresie późnego cesarstwa, była dalmatica, wełniana, płócienna lub lniana. Obok niej, Rzymianie nosili również tunikę bez rękawów (colobium). W III wieku n.e. Rzymianie rozpoczęli stosowanie tuniki z długimi rękawami. Założenie takiej szaty przed tym okresem, uznawano za przejaw zniewieściałości.
Podobny skutek, wywoływało założenie bardzo długiej tuniki, opadającej do stóp (tunica talaris). Zazwyczaj noszono jedną tunikę, ale już od III wieku p.n.e. zaczęto zakładać drugą (tunica interior lub subucula). Podczas zimy, w okresie chłodów, zakładano kilka tunik. Dla najbiedniejszych, niewolników i dzieci tunika stanowiła jedyne okrycie. Tunikę noszono przede wszystkim w domu, natomiast każde wyjście na ulice, wymagało dodatkowej szaty, nazywanej togą.
