Bitwa pod Augustodunum
(21 n.e.)
W 21 roku n.e. siedemnaście kilometrów od Augostudunum naprzeciwko siebie stanęli galijscy powstańcy i rzymscy legioniści. Mieli stoczyć bitwę, która mogła zmienić historię tej części Europy.
Jeśli znajdziesz błąd ortograficzny lub merytoryczny, powiadom mnie, zaznaczając tekst i naciskając Ctrl + Enter.
Bitwy starożytnego Rzymu
Starożytny Rzym, państwo prowadzące intensywną ekspansję terytorialną, stoczył na przestrzeni wieków niezliczone wojny. Doskonale wyszkolone i uzbrojone wojska rzymskie, dowodzone przez wybitnych strategów, potrafiły zwyciężać nawet znacznie liczniejsze armie przeciwnika. Nie brakowało jednak również dotkliwych porażek, takich jak klęska pod Kannami czy katastrofa w Lesie Teutoburskim.
Swoją potęgę militarną Rzym potwierdził już na początku II wieku p.n.e., rozgromiwszy w 197 roku p.n.e. pod Kynoskefalaj w Tesalii armię macedońską. Siedem lat później, pod Magnezją w Azji Mniejszej, rzymskie legiony pokonały wojska Seleucydów – jednej z największych potęg świata hellenistycznego – udowadniając, że stały się najlepszą armią regionu. Kryzys rzymskiej potęgi militarnej zaczął się uwidaczniać w III wieku n.e.; w konsekwencji proces „germanizacji” armii oraz spadek jej wartości bojowej przyczyniły się do upadku zarówno wojska, jak i samego państwa rzymskiego.
Bitwa nad rzeką Ticinus
(218 p.n.e.)
Bitwa nad rzeką Ticinus, stoczona w 218 roku p.n.e. podczas II wojny punickiej, była pierwszym starciem Hannibala z siłami rzymskimi na terenie Italii i zakończyła się zwycięstwem Kartagińczyków.
Bitwa pod Dyrrachium
(48 p.n.e.)
Nawet największym z geniuszy strategii do wygranej potrzebna jest garść szczęścia. Gajusz Juliusz Cezar, który do dziś uchodzi za jednego z największych wodzów w historii, nie był niezwyciężony. W pewnym momencie wojny domowej przeciw Pompejuszowi, Cezara od porażki uratował właściwie tylko cudowny zbieg okoliczności. Jak to możliwe, że ów “bóg wojny” znalazł się o włos od tragedii? Jaka decyzja uratowała go w ostatniej chwili?
Bitwa pod Ilipą
(206 p.n.e.)
W 206 r. p.n.e. na polach południowo-wschodniej Hiszpanii w okolicach dzisiejszego miasteczka Alcalá del Río położonego 14 km na północ od Sewilli rozegrała się najbardziej błyskotliwa manewrowo bitwa drugiej wojny punickiej - bitwa pod Ilipą.
Bitwa na Wielkich Równinach
(203 p.n.e.)
Walki II wojny punickiej trwały już ponad dekadę. Szala zwycięstwa przechylała się na stronę rzymską. W Italii po pierwszych zwycięstwach Hannibal uwikłał się w żmudne walki, których nie mógł wygrać. W Hiszpanii i na Sycylii Rzymianie pokonali Punijczyków. Aby pomyślnie doprowadzić do końca wojny, Synowie Wilczycy musieli zaatakować Kartaginę na jej terytorium.
Bitwa pod Mundą
(45 p.n.e.)
Bitwa pod Mundą (45 p.n.e.) była ostatnim epizodem wojny między Rzymianami. Ostatecznie ugruntowana została bezwzględna dominacja Cezara w polityce rzymskiej, a opozycja antycezariańska właściwie zniknęła.
Bitwa pod Ruspiną i Thapsus
(46 p.n.e.)
Bitwa pod Ruspiną i Thapsus (46 p.n.e.) były kolejnymi etapami wojny domowej, mającymi kluczowy wpływ na dalsze dzieje Republiki Rzymskiej. Bitwa pod Ruspiną niemal nie zakończyła się zgubą Cezara, a starcie pod Thapsus przyniosło finalnie zgubę wielu oficerom i przywódcom pompejan (m.in. Katonowi Młodszemu).
Bitwa pod Panormus
(250 p.n.e.)
Bitwa pod Panormus było to starcie Rzymu i Kartaginy w 250 roku p.n.e., w trakcie pierwszej wojny punickiej. Zwycięstwo pod Panormus było świadectwem doskonałego planu bitwy stworzonego przez Rzymian.
Bitwa pod Sentinum
(295 p.n.e.)
Bitwa pod Sentinum (295 p.n.e.) była zwycięstwem Rzymian nad Samnitami. Bitwa była ponoć największą bitwą stoczoną na italskiej ziemi od założenia Rzymu. Według przekazu Liwiusza o zwycięstwie legionów zdecydowało tzw. "devotio" - rytualne poświęcenie się wodza w zamian za zwycięstwo legionów.
Zajęcie Anaty
(363 n.e.)
W 363 roku n.e. wojska cesarza Juliana I zdobyły Anatę. Zajęcie Anaty było pierwszym starciem zbrojnym podczas perskiej kampanii wielkiego Juliana.
