Aulus Postumius Tubertus był rzymskim wodzem w wojnie z Ekwami i Wolskami w V wieku p.n.e. Był magistrem equitum pod dyktatorem Mamercusem Emiliuszem Mamercinusem w 433 roku p.n.e.
Postumius był zięciem Tytusa Quinctiusa Cincinnatusa Pennusa, konsula w 431 i 428 roku p.n.e. Gdy postanowiono powołać dyktatora do podjęcia wojny z Ekwami i Wolskami w 431 roku p.n.e., konsulowie nie zgadzali się na wybór Postumiusa, wybór więc padł na Cincinnatusa, który został nominowany na dyktatora. Cincinnatus i Postumius przystąpili do wojny z wrogiem, a 18 czerwca 431 p.n.e. odnieśli wielkie zwycięstwo nad Ekwami i Wolskami na Górze Algidus. To było miejsce poprzedniego zwycięstwa nad Ekwami dyktatora Lucjusza Kwinkcjusza Cincinnatusa w 458 roku p.n.e. Bitwa na Górze Algidus było ostatnią ważną bitwą między Rzymem a Ekwami.
Po powrocie, Postumius otrzymał prawo do odbycia triumfu. Z bitwą tą wiąże się pewna historia. W czasie tej kampanii, syn Postumiusa był tak chętny do walki z wrogiem, że porzucił posterunek, przypisany mu przez ojca. W konsekwencji Postumius skazał go na śmierć. Liwiusz wątpi jednak w prawdziwość tej historii zauważając, że podobna historia związana była z Tytusem Manliusem Torquatusem, konsulem w 347, 344 i 340 roku p.n.e. i jego synem.
