Rzymski cement składał się z kawałków tufu wulkanicznego i cegieł połączonych zaprawą wapienno-wapienną. | Zdjęcie: Roy Kaltschmidt, Berkeley Lab
Niejaki Lucjusz Aureliusz Awianiusz Symmachus – prefekt Rzymu z roku 364 n.e. – nadzorował budowy m.in. powstające pod wodą. W celu osiągnięcia wytrzymałości cementu pod wodą, dodawano do niego pewne ilości wina.
Takie jednak wykorzystanie wina spotkało się z dużą krytyką ze strony społeczeństwa rzymskiego, które cierpiało w tym czasie na duże niedobory winogron. Z czasem pojawiły się rozruchy w mieście (m.in. podpalono dom Symmachusa), które zmusiły prefekta do opuszczenia Rzymu. Powrócił dopiero w roku 376 n.e., kiedy to senat wydał stosowny dekret.
Warto też wspomnieć, że jego syn – Kwintus Aureliusz Symmachus spotkał się z podobną sytuacją, kiedy dostawy żywności z Afryki zostały chwilowo przerwane.
- Peter Heather, Upadek cesarstwa rzymskiego
- Michael Whitby (red.), Homo Viator: Classical Essays for John Bramble
