Manica był to naręczak rzymski wykonany z żelaza lub brązu, służący do ochrony ręki. Manica składała się z zakrzywionych i nakładających się na siebie segmentów metalowych płyt. Tę formę pancerza nosili pierwotnie gladiatorzy – najczęściej tzw. crupellarii – a z czasem także legioniści.
Naręczaki (manicae) stosowano jeszcze przed czasami rzymskimi. W Imperium Rzymskim nowy pancerz pojawił się między 21 a 70 rokiem n.e. i z czasem znacznie się rozpowszechnił. O stosowaniu tego pancerza przez wojska rzymskie wiemy dzięki nielicznym dowodom. Pewnym jest, że manicae zakładali legioniści w czasie wojen dackich za panowania Trajana (101-102 i 105-106 n.e.). O ich stosowaniu w tym czasie wiemy z monumentu Tropaeum Traiani oraz kolumny Trajana. Nie jest jednak jasne czy zwyczaj noszenia naręczaków był powszechny.
Prawdopodobnie dodatkowy pancerz zakładano z powodu wykorzystywanej przez Daków broni – falces, która to była dwuręczną bronią o wielkiej sile ciosu. Kolumna Trajana (wydaje się) ukazuje zwyczaj noszenia manicae jedynie przez legionistów. Tropaeum Traiani z kolei, uważane za lepsze źródło informacji o ówczesnym polu walki, przedstawia zarówno legionistów jak i żołnierzy auxilia w naręczakach.
