Ta strona nie może być wyświetlana w ramkach

Przejdź do strony

Jeśli znajdziesz błąd ortograficzny lub merytoryczny, powiadom mnie, zaznaczając tekst i naciskając Ctrl + Enter.

Adopcja w świecie rzymskim

Popiersie małego dziecka z roku 75 n.e.
Popiersie małego dziecka z roku 75 n.e.

W starożytnym Rzymie adopcja (adoptio) polegała na przejęciu pod władzę ojcowską syna lub córki z innej rodziny. Adopcja przeprowadzana była w obecności pretora lub namiestnika. Nie była wymagana zgoda adoptowanego. Powodem przeprowadzania adopcji była najczęściej potrzeba utrzymania ciągłości rodu.

W antycznym Rzymie najczęściej adoptowano chłopców, zwłaszcza w warstwach wyższych, np. senatorskich. Wynikało to głównie z potrzeby zachowania dziedzica oraz faktu, że zdecydowanie więcej kosztowało ojca wydanie córki za mąż (pokaźny posag), niż odwrotnie. Co więcej,  adopcja pozwalała zawiązać sojusze polityczne między rodami, a synowie gwarantowali, że ród mógł wzrosnąć w siłę na rzymskiej scenie politycznej.

Niekiedy zdarzały się przypadki, że w domu wysoko usytuowanej rodziny rzymskiej zrodziło się dużo męskich potomków i decydowano się oddać synów do innej familii. Dobrym przykładem jest bogaty Lucjusz Emiliusz Paullus Macedończyk, który nie wahał się, aby oddać swoich dwóch synów do adopcji: jednego syna otrzymał Korneliusz Scypion Afrykański Młodszy; a drugiego ród Fabia.

Zwyczaj adopcji panował na samych szczytach władzy w cesarstwie rzymskim. Między innymi dynastia Antoninów zasłynęła z tego, że kolejni wybitni cesarze (Trajan, Hadrian, Antoninus Pius, Marek Aureliusz) nie byli rodzonymi synami, a jedynie adoptowanymi.

Prawo do oddania dziecka pod adopcję leżał w rękach paterfamilias. Zwykle był to najstarszy i zdrowy przedstawiciel rodu. Jeśli dziecko przechodziło z domu plebejskiego do patrycjuszowskiego, automatycznie stawało się patrycjuszem; i vice versa. Co więcej, dzieci adoptowane miały w rzymskiej rodzinie takie same prawa, jak wszystkie inne dzieci.

Źródła wykorzystane
  • Murray John, A Dictionary of Greek and Roman Antiquities, London, 1875
  • Piszczek Zdzisław (red.), Mała encyklopedia kultury antycznej, Warszawa 1983
  • Rozwadowski Władysław, Prawo rzymskie. Zarys wykładu z wyborem źródeł, Poznań 1992

IMPERIUM ROMANUM potrzebuje Twojego wsparcia!

Aby portal mógł istnieć i się dalej rozwijać potrzebne jest finansowe wsparcie. Nawet najmniejsze kwoty pozwolą mi opłacić dalsze poprawki, ulepszenia na stronie oraz serwer. Wierzę w to, że będę mógł liczyć na szersze wsparcie, które pozwoli mi jeszcze bardziej poświęcić się mojej pracy i pasji, maksymalnie usprawniać stronę oraz ukazywać świat antycznych Rzymian w interesującej formie.

Wesprzyj IMPERIUM ROMANUM!

Nowości ze świata antycznego Rzymu

Jeżeli chcesz być na bieżąco z nowościami na portalu oraz odkryciami ze świata antycznego Rzymu, zapisz się do newslettera.

Zapisz się do newslettera!

Księgarnia rzymska

Zapraszam do kupowania ciekawych książek poświęconych historii antycznego Rzymu i starożytności. Czytelnikom przysługuje rabat na wszelkie zakupy (hasło do rabatu: imperiumromanum).

Zajrzyj do księgarni

Raport o błędzie

Poniższy tekst zostanie wysłany do naszych redaktorów