Ta strona nie może być wyświetlana w ramkach

Przejdź do strony

Jeśli znajdziesz błąd ortograficzny lub merytoryczny, powiadom mnie, zaznaczając tekst i naciskając Ctrl + Enter.

Artykuły (Inne)

Państwo rzymskie istniało praktycznie przez XIII wieków, będąc przez ten czas wielokrotnie czynnikiem nadającym bieg historii. Postanowiłem więc, że historię starożytnego Rzymu opowiadać będę w poszczególnych artykułach niżej zawartych, które niekoniecznie zawsze dotyczyć będą Wiecznego Miasta.

Zachęcam do podsyłania artykułów oraz wskazywania ewentualnych poprawek lub nieścisłości.

Rekonstrukcja rzymskiego legionisty w filmach o tematyce biblijnej

Jednym z bardziej znanych wydarzeń w historii ludzkości, jest bez wątpienia ukrzyżowanie Jezusa Chrystusa na początku lat trzydziestych I wieku n.e. Z tego powodu wraz z rozwojem kinematografii, powstało wiele dzieł mających ukazać życie Chrystusa: jego narodziny, nauczanie, śmierć i zmartwychwstanie. W większości  tych dzieł ukazani są żołnierze rzymscy, a konkretnie – legioniści, którzy przez większość czasu występują jedynie jako tło.

Testudo

Geneza i rozwój teologii zwycięstwa w starożytnym Rzymie

Wojna należy do najbardziej radykalnych działań, jaką może podjąć społeczność ludzka. Wśród dawnych społeczeństw tego typu zachowania były najczęściej postrzegane w kontekście religijno-magicznym. Ludzie przebłagiwali bogów przed rozpoczęciem konfliktu, a późniejsze zwycięstwa czy też porażki przypisywano ich bezpośredniej interwencji. Nie inaczej funkcjonowały społeczeństwa starożytnych Greków i Rzymian.

Fresk z Pompejów przedstawiający boginie Wiktorię

Biblioteki publiczne w świecie rzymskim

Słowo „bibliotek” (gr. βιβλιοθήκη, pochodzące od greckich wyrazów βιβλίον i θήκη, kolejno tłumaczonych jako książka i zbiornik) funkcjonuje w języku polskim jako nazwa na liczny księgozbiór, zarówno o charakterze prywatnym, będącym dziełem samodzielnego kolekcjonera, jak i publicznym, w postaci państwowej instytucji z wolnym dostępem do zbioru, który regulują określone dla danej placówki zasady. Ta XX-wieczna definicja znacząco odbiega od sposobu funkcjonowania bibliotek i pojmowania ich idei w okresie istnienia starożytnego Rzymu.

Ruiny Biblioteki Celsusa w Efezie

Reklama w starożytnym Rzymie

We współczesnym świecie reklama towarzyszy nam na każdym kroku. Może dotyczyć wszelkich przejawów ludzkiej aktywności: handlu, polityki, sztuki etc. Chęć promowania własnych wytworów czy też osoby wydaje się wpisana w naturę ludzką. Nie inaczej było w starożytnym Rzymie. Jednakże środki służące rozpowszechnianiu reklamy znacznie różniły się od tych, które znamy dzisiaj.

Garum Skaurusa

Propaganda monetarna cesarza Domicjana

Panowanie Domicjana (81–96) jest ciekawym i jednocześnie kontrowersyjnym okresem w historii cesarstwa rzymskiego. Pisarze wywodzący się z kręgów senatorskich opisali cesarza jako sprawującego władzę w sposób okrutny i autorytarny.

Jedna z pierwszych monet z nową tytulaturą cesarza Domicjana. Będzie stałym elementem jego mennictwa aż do końca panowania, czyli do roku 96

Czy w starożytnym Rzymie istniała klasa średnia?

Takie pytanie już na wstępie przysparza nam pewien kłopot. Starożytni terminu „klasa średnia” oczywiście nie znali, co nie oznacza, że nie istniała grupa społeczna usytuowana pomiędzy społeczną elitą a miejską biedotą. Jej zdefiniowanie nie jest jednak łatwe.

Sprzedawca masek, Cesare Mariani

Złote szkło czyli o cennych artefaktach późnego cesarstwa, ich znaczeniu dla diaspory żydowskiej i co z tym wspólnego mieli naziści oraz pewna polska hrabina

Złote szkło – tym mianem określa się części naczyń (misek, talerzy, kubków itd.), najczęściej były to denka lub ich ścianki, a będące same w sobie małymi dziełami sztuki, przyjmujące owalny lub okrągły kształt. Technika ich wykonania polegała na umieszczeniu listków złota ozdobionych wzorem, często z inskrypcją, między dwoma taflami szkła, które później po podgrzaniu krawędzi stawały się częścią naczyń.

Rzymskie złote szkło

Znaki wróżebne w antycznym Rzymie

Ludzie od wieków starali się poznać, co kryje przyszłość. Stąd powszechne było odwoływanie się do wszelkiego rodzaju wróżbitów, bądź kapłanów – augurów lub haruspików, którzy wróżyli z wnętrzności zwierząt. Zwracano też szczególną uwagę na wszelkiego rodzaju znaki wróżebne, które jak wierzono nie są dziełem przypadku, a są ingerencją bogów.

Publiusz Klaudiusz Pulcher rozkazujący wyrzucić kurczaki do wody

Raport o błędzie

Poniższy tekst zostanie wysłany do naszych redaktorów