Ta strona nie może być wyświetlana w ramkach

Przejdź do strony

Jeśli znajdziesz błąd ortograficzny lub merytoryczny, powiadom mnie, zaznaczając tekst i naciskając Ctrl + Enter.

Ciekawostki starożytnego Rzymu (Wojskowość)

Świat starożytnych Rzymian obfitował w szereg niesamowitych ciekawostek i informacji. Źródłem wiedzy o życiu ówczesnych Rzymian są głównie dzieła pozostawione nam przez pisarzy i dziejopisarzy. Rzymianie pozostawili po sobie mnóstwo dziwnych informacji i faktów, w które naprawdę czasami ciężko uwierzyć.

Zachęcam do podsyłania mi swoich propozycji oraz wskazywania ewentualnych poprawek lub nieścisłości.

Rzymskie dyplomy wojskowe – droga do obywatelstwa Imperium

W starożytnym Rzymie, podczas wielu lat jego istnienia, armia odgrywała kluczową rolę w podbojach, utrzymaniu porządku oraz propagowaniu wpływów imperium. Jednakże, wraz z ekspansją Rzymu, potrzeba, rekrutacji żołnierzy z różnych regionów i kultur przyczyniła, się do powstania, specjalnych oddziałów pomocniczych. Ci żołnierze, często niebędący obywatelami rzymskimi, mieli swoją własną ścieżkę do zdobycia obywatelstwa przez otrzymanie rzymskiego dyplomu wojskowego.

Legiony rzymskie stały się wzorem dla późniejszej organizacji związków taktycznych w wojsku

Rzymska armia – krwawa, brutalna, mściwa…

Choć zachwycamy się rzymskimi osiągnięciami – architekturą, mozaikami, freskami, literaturą i prawem – prawda jest bolesna: rozległe imperium nie powstało wynikiem nadzwyczajnego zbiegu okoliczności, a wcielonych doń ludów nikt nie pytał o zdanie. Dlatego choć później miliony ludzi żyjące w basenie Morza Śródziemnego korzystały z dobrodziejstw Pax Romana i stosunkowo rzadko się buntowały, to działo się to dopiero po tym, jak ich przodkowie morzem własnej krwi zapłacili za „przywilej” życia pod butem Rzymian.

Na zdjęciu grupa rekonstrukcyjna „rzymskich legionistów” podczas pikniku historycznego na terenie hipodromu Maksencjusza w październiku 2018 rok

Latryny w obozie rzymskim

Jak podają archeolodzy, w Brytanii aż 40% obozów wojskowych Rzymian posiada zachowane ślady po latrynach. Najbardziej znaną toaletą jest ta wykonana z kamienia w Housesteads w Anglii, przy wale Hadriana, która mogła pomieścić większą ilość „wojskowych”. Tego typu latryny najczęściej stawiano blisko miejsca, gdzie następował spadek wzgórza (Rzymianie swoje obozy lokalizowali na podwyższeniach terenu), co umożliwiało naturalny odpływ nieczystości, względne zachowanie higieny i usunięcie brzydkich zapachów.

Latryna w rzymskim obozie

Fimbryjscy legioniści

W 67 roku p.n.e. Lucjusz Licyniusz Lukullus został odwołany do Rzymu, a dowódcą rzymskich wojsk walczących na wschodzie został Pompejusz Wielki. Lukullus nie był lubiany przez żołnierzy za skąpstwo i za to, że ograniczał im możliwość plądrowania. Najbardziej jednak nienawidzili go fimbryjscy legioniści – weterani mający za sobą ponad 20 lat służby.

Rzymski legionista z I wieku p.n.e

Pojedynek kończący wojnę?

W latach 421-422 Cesarstwo Wschodniorzymskie toczyło kolejną wojnę z Państwem Sasanidów. Wojska pod przywództwem magistera militum per orientem Ardabura, wkroczyły do perskiej Mezopotamii, ale szybko zostały wyparte przez przeważające siły perskie.

Zdjęcie ukazujące partyjskiego katafraktę z II wieku n.e. i armeńskiego z III wieku n.e

Najazdy Getów i Daków

Dakowie i Getowie byli powiązanymi barbarzyńskimi plemionami, które na przestrzeni dziejów wielokrotnie rywalizowały z Rzymianami. Zamieszkiwały one tereny obecnej Rumunii, Bułgarii, Węgier, Mołdawii, Słowacji czy nawet Ukrainy. Ich największą zaletą były nagłe najazdy na rzymskie terytoria, w których wykorzystywano element zaskoczenia, a w tym niezwykle skuteczną jazdę.

Dacka wioska z I wieku n.e

Rzymska próba podboju królestwa Saby

W 25 roku p.n.e. prefekt Egiptu Gajusz Aeliusz Gallus rozpoczął wojskową ekspedycję, której celem było podporządkowanie Rzymowi arabskiego królestwa Saby. Było ono położone na terenie współczesnego Jemenu, a zatem było idealnym terytorium, z którego można było prowadzić morską wymianę handlową z państwami na Półwyspie Indyjskim.

Rzymski legionista z I wieku p.n.e

Ewolucja patronatu w późnym cesarstwie rzymskim

W społeczeństwie rzymskim powszechnym było występowanie zależności patron-klient. Najczęściej ubogi obywatel lub wyzwoleniec podporządkował się wyżej sytuowanemu Rzymianinowi, który poprzez swoją pozycję i majątek mógł działać na korzyść klienta. Klient w zamian był zapleczem i wsparciem patrona np. w czasie wyborów. Co więcej, posiadanie wielu klientów budziło szacunek i umacniało pozycję patrona w społeczeństwie. W IV wieku n.e. patronat (patrocinium) uległ jednak przeobrażeniom i relacja patron-klient zaczęła uderzać bezpośrednio w państwo.

Rzymska mozaika podłogowa

Raport o błędzie

Poniższy tekst zostanie wysłany do naszych redaktorów