Ta strona nie może być wyświetlana w ramkach

Przejdź do strony

Jeśli znajdziesz błąd ortograficzny lub merytoryczny, powiadom mnie, zaznaczając tekst i naciskając Ctrl + Enter.

Mors

Ten wpis dostępny jest także w języku: angielski (English)

Thanatos

Mors znana także jako Letus była rzymskim bóstwem i uosobieniem śmierci. Jej imię dosłownie oznacza „śmierć”. Jej greckim odpowiednikiem była Tanatos. Była bliźniaczą siostrą Somnusa – boga i personifikacji snu. Ich matką była Nyks – personifikacja nocy. Mieszkała w jaskini znalezionej przez brata, niedaleko rzeki Lete.

Jej obecność w rzymskiej mitologii poświadczona jest m.in. w tytule atellany Nowiusza „Mortis ac Vitae iudicium” i satyry Enniusza „Mors ac Vita”, a także u wielu innych poetów i przez napisy nagrobkowe.
W poezji pojawiło się kilka głównych typów personifikującego ujmowania śmierci: jako przyczyny śmierci, jako przejścia z życia do śmierci, jako stanu/bezruchu.

Tibullus ukazuje ją jako czarną lub ciemną. W sztuce przedstawiana jest zwykle jako młodzieniec z czarnymi skrzydłami u ramion (symbolizują śmierć), ze zgaszoną i odwróconą pochodnią w ręce (symbolizuje śmierć), w towarzystwie Somnusa. Jednak rzymska sztuka czasami ukazywała Śmierć jako kobietę.

We wszelkich kontekstach mitologicznych, filozoficznych czy satyrycznych, w których pojawiła się rzymska personifikacja śmierci, przedstawiano ją wyłącznie w celu ukazania śmierci jako zjawiska, nigdy zaś nie w celach religijnych. Rzadko też kojarzono ją z innymi rzymskimi bóstwami: Marsem – bogiem wojny; Plutonem – bogiem podziemia; i czy Orkusem – demonem śmierci. Mors nie odgrywał żadnej roli w religii rzymskiej; nie pojawia się nigdy w autentycznych mitach, w kulcie ani w wierzeniach ludowych. Nieliczne konteksty mitologiczne, w których się pojawia, wiążą się z wpływami greckimi na rzymską literaturę.

W mitologii rzymskiej Herkules walczył z Mors w celu uratowania żony przyjaciela. Mors ukazywana jest także jako służąca Plutona, która kończyła życie osoby po zakończeniu ścieżki życia przez Parki, oraz Merkurego, posłannika bogów, eskortując dusze zmarłych do bram podziemi.

Źródła wykorzystane
  • Kempiński Andrzej, Encyklopedia mitologii ludów indoeuropejskich, Warszawa 2001
  • Schmidt Joël, Słownik mitologii greckiej i rzymskiej, Katowice 1996

IMPERIUM ROMANUM potrzebuje Twojego wsparcia!

Aby portal mógł istnieć i się dalej rozwijać potrzebne jest finansowe wsparcie. Nawet najmniejsze kwoty pozwolą mi opłacić dalsze poprawki, ulepszenia na stronie oraz serwer. Wierzę w to, że będę mógł liczyć na szersze wsparcie, które pozwoli mi jeszcze bardziej poświęcić się mojej pracy i pasji, maksymalnie usprawniać stronę oraz ukazywać świat antycznych Rzymian w interesującej formie.

Wesprzyj IMPERIUM ROMANUM!

Nowości ze świata antycznego Rzymu

Jeżeli chcesz być na bieżąco z nowościami na portalu oraz odkryciami ze świata antycznego Rzymu, zapisz się do newslettera.

Zapisz się do newslettera!

Księgarnia rzymska

Zapraszam do kupowania ciekawych książek poświęconych historii antycznego Rzymu i starożytności. Czytelnikom przysługuje rabat na wszelkie zakupy (hasło do rabatu: imperiumromanum).

Zajrzyj do księgarni

Raport o błędzie

Poniższy tekst zostanie wysłany do naszych redaktorów