Sparsiones odnosiły się do praktyki spryskiwania wodą publiczności zgromadzonej w amfiteatrach i teatrach rzymskich. Woda często była aromatyzowana, co miało na celu zarówno ochłodzenie widzów, jak i uprzyjemnienie atmosfery. Słowo dosłownie oznacza „zraszanie/rozpryski” (od łacińskiego sparsio).
Podczas wydarzeń publicznych – walk gladiatorów, pokazów zwierząt czy spektakli – amfiteatry były bardzo zatłoczone. Do tego upał, pot, zwierzęta, a czasem – jak to bywało przy gladiatorach – krew i inne zapachy bardzo nieprzyjemne. W takich warunkach sparsiones stanowiły formę ulgi: chłodziły, orzeźwiały i maskowały nieprzyjemne wonie.
Niestety – choć mamy zachowane źródła literackie (Pliniusz Starszy) – do dziś nie odnaleziono zachowanych, jednoznacznych urządzeń służących do rozprowadzania perfumowanej mgiełki. Istnieją różne hipotezy. Być może to byli ludzie z przenośnymi naczyniami, którzy przechodzili między rzędami, spryskując widownię. Inna możliwość to coś w rodzaju prymitywnego systemu natryskowego – np. rury albo instalacje, które rozpraszały wodę z kadzi.
