Niedawne badania archeologiczne prowadzone na terenach rolniczych w zachodnich Niemczech doprowadziły do identyfikacji pozostałości sztucznego kanału z okresu rzymskiego, datowanego ogólnie na I–IV wiek n.e. Początkowo uwagę badaczy zwróciła niezwykle prosta, nienaturalna struktura przypominająca dawne koryto rzeczne, ukryta pod powierzchnią ziemi. Dopiero zastosowanie metod geofizycznych, takich jak magnetometria gradientowa, tomografia elektrooporowa oraz analizy rdzeni osadów, pozwoliło jednoznacznie stwierdzić, że mamy do czynienia z w pełni sztucznie wykonanym kanałem, a nie naturalnym odgałęzieniem Renu.
Kanał miał około 15 metrów szerokości i około 2,5 metra głębokości, co oznacza, że był w pełni żeglowny i mógł służyć do transportu zarówno towarów, jak i oddziałów wojskowych. Łączył on główny nurt Renu z niewielkim rzymskim umocnieniem w Trebur-Astheim, które pełniło funkcję zabezpieczonego portu śródlądowego na pograniczu rzymsko-germańskim. Obiekt ten powstał najprawdopodobniej w IV wieku n.e., w okresie panowania Walentyniana I, i składał się z wielokondygnacyjnej budowli otoczonej systemem fos oraz murów, połączonej z basenem portowym i siecią wodną. Kanał wpisywał się w szerszy system hydrologiczny regionu Górnego Rowu Renu, który był intensywnie wykorzystywany przez Rzymian do kontroli terytorium oraz zapewnienia sprawnej logistyki.
Odkrycie to stanowi jeden z nielicznych przykładów dużego, żeglownego kanału rzymskiego na północ od Alp i potwierdza wysoki poziom zaawansowania rzymskiej inżynierii wodnej, zdolnej do świadomego przekształcania krajobrazu na dużą skalę. Co istotne, analiza osadów wskazuje, że kanał funkcjonował jeszcze długo po upadku zachodniej części imperium, prawdopodobnie aż do VIII wieku.
