Ta strona nie może być wyświetlana w ramkach

Przejdź do strony

Jeśli znajdziesz błąd ortograficzny lub merytoryczny, powiadom mnie, zaznaczając tekst i naciskając Ctrl + Enter.

Lorica squamata

Ten wpis dostępny jest także w języku: angielski (English)

Lorica squamata

Lorica squamata była to zbroja łuskowa, która – sądząc zarówno po znaleziskach jaki i przedstawieniach figuralnych – nigdy nie cieszyła się wśród antycznych Rzymian taką sama popularnością jak kolczuga (lorica hamata). Być może była bardziej popularna wśród kadry oficerskiej oraz jazdy. Była używana przez armie świata antycznego już od dawna. Najwcześniej na wschodzie już w XVII w stosowana przez Egipcjan, Asyryjczyków oraz ludy koczownicze jak Scytowie czy Sarmaci.

Płytki w kształcie łusek zaokrąglonych na dole wykonywano z brązu lub żelaza. Były one małych rozmiarów, średnio od 2 na 1,2 cm lub 1,5 na 1 cm. Posiadały u góry otwory które służyły do łączenia pojedynczych płytek za pomocą drutu w rzędy, a następnie gotowe rzędy łusek mocowano do podłoża skórzanego lub materiałowego. Układane były tak ze zachodziły na siebie naprzemiennie. Pancerz mógł mieć wariant z kołnierzem podobnie jak hamata.

Prosta squamata mogła być wykonana przez mniej wprawnych rzemieślników. Mogła być łatwo naprawiona nawet przez żołnierza i co najważniejsze była mniej kosztowna niż hamata. Jej stosunkowo mała popularność u Rzymian wynikała z tego że squamata nie była aż tak elastyczna oraz odporna jak kolczuga. Kolczuga była także nieco lżejsza od łuski. Pancerz squamata chronił zarówno przed cięciami, jak i pchnięciami.

Łuski – lorica squamata
Na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa - Na tych samych warunkach 3.0.

Lorica squamata, w porównaniu do lorica hamata, wyróżniała się lepszą obronnością przed bronią dystansową. Takie wnioski można wysnuć chociażby z przedstawień artystycznych późno-rzymskich – squamata była częściej używana na wschodzie, gdzie łucznictwo było dobrze rozwinięte. Na zachodzie dominowała z kolei kolczuga, gdyż barbarzyńcy w mniejszym stopniu wykorzystywali łuczników.

Pod squamata często wkładano kaftan do którego przymocowane były wełniane i lniane pasy zwane pteruges, ułożone w 3-4 warstwy i nachodzące na siebie. Pteruges chroniło podbrzusze uda i ramiona.

Źródła wykorzystane
  • Stowarzyszenie Pro Antica
  • Simkins Michael, The Roman Army from Caesar to Trajan
  • Warry John, Armie świata antycznego, Warszawa 1995
  • Żygulski Zdzisław, Broń Starożytna

IMPERIUM ROMANUM potrzebuje Twojego wsparcia!

Aby portal mógł istnieć i się dalej rozwijać potrzebne jest finansowe wsparcie. Nawet najmniejsze kwoty pozwolą mi opłacić dalsze poprawki, ulepszenia na stronie oraz serwer. Wierzę w to, że będę mógł liczyć na szersze wsparcie, które pozwoli mi jeszcze bardziej poświęcić się mojej pracy i pasji, maksymalnie usprawniać stronę oraz ukazywać świat antycznych Rzymian w interesującej formie.

Wesprzyj IMPERIUM ROMANUM!

Nowości ze świata antycznego Rzymu

Jeżeli chcesz być na bieżąco z nowościami na portalu oraz odkryciami ze świata antycznego Rzymu, zapisz się do newslettera.

Zapisz się do newslettera!

Księgarnia rzymska

Zapraszam do kupowania ciekawych książek poświęconych historii antycznego Rzymu i starożytności. Czytelnikom przysługuje rabat na wszelkie zakupy (hasło do rabatu: imperiumromanum).

Zajrzyj do księgarni

Raport o błędzie

Poniższy tekst zostanie wysłany do naszych redaktorów