Złoty wieniec grobowy
Złoty wieniec grobowy, noszony na głowie zmarłego. Wykonany ze złotych liści dębu oraz żołędzi. Znalezisko datowane jest na okres pryncypatu, ok. I-II wiek n.e.
Jeśli znajdziesz błąd ortograficzny lub merytoryczny, powiadom mnie, zaznaczając tekst i naciskając Ctrl + Enter.
Artefakt to ciekawostki poświęcone przedmiotom pozostawionym przez starożytnych Rzymian. W tej kategorii znajdują się mniej znane fakty i interesujące informacje dotyczące znalezisk archeologicznych, takich jak narzędzia, broń, monety, inskrypcje czy przedmioty codziennego użytku, które pozwalają lepiej poznać realia życia w Imperium Romanum.
Złoty wieniec grobowy, noszony na głowie zmarłego. Wykonany ze złotych liści dębu oraz żołędzi. Znalezisko datowane jest na okres pryncypatu, ok. I-II wiek n.e.
Rzymska szklana miska ukazująca rzymskie małżeństwo, z IV wieku n.e., z inskrypcją: „Kochanie abyś żyła długo”.
Rzymska szklanka wykonana metodą formowania szkła, ukazującą scenę z wyścigu rydwanów. Na szklance inskrypcja: „Va Pyramus” (Dalej Pyramusie).
Szklany rzymski kubek przedstawiający walkę gladiatorów. Datowany na II wiek n.e.
Szklany, udekorowany niebieskimi i zielonymi kroplami rzymski róg do picia. Znalezisko datowane na I połowę IV wieku n.e. Przedmiot odkryto w Kolonii w Niemczech.
Aude Aussilloux i Maud Mulliez przez siedem miesięcy pracowali nad naściennym freskiem, który wykonali techniką antyczną. W tym celu wykonali własne narzędzia pracy oraz wykorzystywali nie-sztuczne pigmenty. Mężczyznom ostatecznie udało się odtworzyć fresk z Vindobony.
Świetnie wykonana rzymska szklana miska. Pochodzi z końca I wieku p.n.e. – połowy I n.e.
7. edycja Międzynarodowego Festiwalu w rzeźbieniu w piasku (2009), mająca miejsce co roku w Portugalii. Jeden z uczestników zdecydował się na stworzenie rzeźby ukazującej rzymskich żołnierzy.
Odciski stóp wyrzeźbione w marmurze. Obiekt znaleziony został w rzymskim amfiteatrze w Italica (prowincja Sewilla, Hiszpania).
Współczesna kobieta z fryzurą i nakryciem głowy typowym dla westalki. Westalka była kapłanką rzymskiej bogini domowego ogniska, Westy. Do służby były wybierane dziewczynki w wieku 6 – 10 lat, z rodów patrycjuszowskich wyłącznie takie, których oboje rodzice żyli. Pod przysięgą składały obietnice przestrzegania celibatu i zachowania dziewictwa.