Ta strona nie może być wyświetlana w ramkach

Przejdź do strony

Jeśli znajdziesz błąd ortograficzny lub merytoryczny, powiadom mnie, zaznaczając tekst i naciskając Ctrl + Enter.

Uroczystości pogrzebowe cesarzy

Ten wpis dostępny jest także w języku: angielski (English)

Uroczystości pogrzebowe cesarzy
Vintage Design Pics

Wraz z nastaniem cesarstwa, pierwszą osobą w państwie rzymskim stał się cesarz, który stopniowo stał się równoważny bogom rzymskim. W związku z tym w II wieku n.e. ukształtowała się cała ceremonia pogrzebowa, która miała na celu godne pożegnanie ukochanego imperatora.

Za dynastii Antoninów upowszechnieniu uległ proces deifikacji cesarzy, gdzie wszyscy członkowie rodu stali się bogami. Wcześniej ubóstwiony został jedynie August i Klaudiusz (dynastia julijsko-klaudyjska) oraz Wespazjan (Flawiusze). Aby podkreślić boskość zmarłego cesarza należało stworzyć całą symbolikę przy okazji pogrzebu.

W przypadku śmierci cesarza, jego ciało poddawano dwukrotnej kremacji. Najpierw ciało palono w otoczeniu najbliżej rodziny, pozostawiając ten moment w sferze prywatnej. Po spaleniu zwłok na stosie, resztki kości składano w mauzoleum.

Druga kremacja miała wymiar symboliczny i była publiczną demonstracją apoteozy cesarza. Uroczystości tego typu odbywały się zazwyczaj na Polu Marsowym, poza miastem. Wówczas to spaleniu ulegała woskowa kukła cesarza, do złudzenia imitująca zmarłego. Traktowano ją do tego stopnia jak prawdziwą, iż nawet – tak jak to się zdarzyło w 193 roku n.e. na pogrzebie Pertynaksa – niewolnicy udawali że odganiają muchy znad kukły. Z kolei kukła Septymiusza Sewera przez niemal siedem dni była wystawiona na widok publiczny, udając chorego cesarza. Niekiedy nawet zapraszano nad kukłę lekarzy, którzy orzekali o stanie zdrowia „władcy”.

Po uroczystościach żałobnych następowało spalenie kukły na stosie, na szczycie którego znajdowała się klatka z orłem. W czasie trawienia przez ogień manekina, ptak był wypuszczany z niewoli i wznosił się do nieba, symbolizując duszę zmarłego cesarza. Woskowa figura z kolei topiła się całkowicie, nie pozostawiając śladu po „cesarzu”.

Źródła wykorzystane
  • Żuławski Stanisław, Pax Christiana. Od apokaliptycznych nadziei do sojuszu z Rzymem. Polityczna ewolucja chrześcijaństwa, Kraków 2016

IMPERIUM ROMANUM potrzebuje Twojego wsparcia!

Aby portal mógł istnieć i się dalej rozwijać potrzebne jest finansowe wsparcie. Nawet najmniejsze kwoty pozwolą mi opłacić dalsze poprawki, ulepszenia na stronie oraz serwer. Wierzę w to, że będę mógł liczyć na szersze wsparcie, które pozwoli mi jeszcze bardziej poświęcić się mojej pracy i pasji, maksymalnie usprawniać stronę oraz ukazywać świat antycznych Rzymian w interesującej formie.

Wesprzyj IMPERIUM ROMANUM!

Nowości ze świata antycznego Rzymu

Jeżeli chcesz być na bieżąco z nowościami na portalu oraz odkryciami ze świata antycznego Rzymu, zapisz się do newslettera.

Zapisz się do newslettera!

Księgarnia rzymska

Zapraszam do kupowania ciekawych książek poświęconych historii antycznego Rzymu i starożytności. Czytelnikom przysługuje rabat na wszelkie zakupy (hasło do rabatu: imperiumromanum).

Zajrzyj do księgarni

Raport o błędzie

Poniższy tekst zostanie wysłany do naszych redaktorów