Welici, rzymscy oszczepnicy, złożeni z młodych i biednych mężczyzn nie mogli sobie pozwolić na zakup rzymskich pancerzy (lorica hamata), noszony przez zawodowych legionistów. W związku z tym zakładali skóry zwierzęce, aby podkreślić swoją siłę i waleczność.
Ponadto uważa się, że dowódcom rzymskim łatwiej było odróżnić welitów od zwykłej ciężkiej piechoty w bitewnym zgiełku. Wraz z reformą Mariusza w II wieku p.n.e. welici zniknęli z pola bitwy. Zwyczaj noszenia skór zwierzęcych przejęli chorążowie legionowi (signifer).
