Malowidło przedstawia młodego mężczyznę. Jest to tzw. portret fajumski – wyjątkowy typ portretu powstający w Egipcie w okresie rzymskim, mniej więcej od I do III wieku n.e. Portrety te malowano na drewnianych tablicach, wykorzystując technikę enkaustyki (farby z woskiem).
Mieszanka wosku i farby (pigmentu) była stosowana, gdyż wosk bardzo dobrze chronił kolor. Pigment zamknięty w wosku nie blakł i nie kruszył się, a w suchym klimacie Egiptu mógł przetrwać setki, a nawet tysiące lat. Dlatego kolory portretów fajumskich do dziś są tak intensywne.
Portrety fajumskie pełniły funkcję funerarną – były umieszczane na mumiach zmarłych, w miejscu twarzy, aby zachować ich wizerunek na wieczność. Łączą one w sobie trzy tradycje kulturowe: egipską wiarę w życie po śmierci, grecki realizm artystyczny oraz rzymskie zamiłowanie do portretu. Dzięki temu są one dziś bezcennym świadectwem nie tylko sztuki, lecz także codziennego życia, wyglądu i tożsamości ludzi żyjących niemal dwa tysiące lat temu.
