Popielica szara (Glis glis) to gryzoń zbliżony wielkością do szczura występujący w niemal całej Europie. Starożytni Rzymianie cenili ją za mięso – z początku tylko na nią polowali, jednak w I w. p.n.e. powszechna już była jej hodowla. Warron w swoim dziele De re rustica („O gospodarstwie wiejskim”) opisuje chów popielicy, zaś Apicjusz w De re coquinaria libri decem („O sztuce kulinarnej ksiąg dziesięć”) podaje przepis, jak ją przyrządzić.
Warron wspomina, że popielice zwane przez Rzymian glires trzymano w specjalnym naczyniu – glirarium. Miało ono zazwyczaj zaokrąglony lub cylindryczny kształt, z góry zamykało je wieko. Glirarium wyposażone było w otwory wentylacyjne i pojemniki na pożywienie oraz wodę napełniane od zewnątrz, zaś w środku znajdowały się półeczki imitujące nory, po których zwierzęta mogły się przemieszczać i chować. Karmiono je orzechami, kasztanami i żołędziami.
To co działo się z nimi, gdy osiągnęły już prawidłową wagę można znaleźć u Apicjusza. Według niego przed podaniem należało popielice nafaszerować wieprzowiną, dodać zmielone orzechy i pieprz, następnie upiec lub ugotować w bulionie, a na koniec doprawić miodem i makiem.
Przystawka z popielic była daniem ekskluzywnym, zarezerwowanym dla najbardziej prominentnych obywateli, a ich waga stanowiła wskaźnik prestiżu gospodarza. W 115 r. p.n.e. ówczesny konsul Marek Emiliusz Skaurus ustanowił prawo zabraniające m.in. spożywania popielic, jednak nie było ono zbyt skrupulatnie przestrzegane.
Obecnie dania z popielic można zjeść w Słowenii i Chorwacji. W Polsce objęta jest ochroną gatunkową, jednak dla zainteresowanych starożytnym przepisem – można ją ponoć z powodzeniem zastąpić mięsem kurczaka.
