Jeśli znajdziesz błąd ortograficzny lub merytoryczny, powiadom mnie, zaznaczając tekst i naciskając Ctrl + Enter.
Polityka i wydarzenia to kategoria poświęcona kluczowym procesom, decyzjom i faktom, które kształtowały dzieje starożytnego Rzymu. Znajdziesz tu artykuły dotyczące ustroju republiki i cesarstwa, walk politycznych, reform, spisków oraz najważniejszych wydarzeń historycznych wpływających na losy Imperium Romanum. Teksty omawiają zarówno wielką politykę, jak i przełomowe momenty w dziejach Rzymu, osadzając je w szerszym kontekście społecznym i historycznym.
Według antycznych przekazów wieczorem dnia 27 października 312 roku n.e., tuż przed bitwą przy Moście Mulwijskim, Konstantyn Wielki miał mieć wizję, która poprowadziła go do zwycięstwa przy wsparciu chrześcijańskiego boga. Źródła historyczne nie są jednak zgodne i różnią się w pewnych kwestiach, co do tzw. „cudu Konstantyna”.
Dnia 15 marca 44 roku p.n.e., rzymski dyktator Gajusz Juliusz Cezar został zamordowany. Parę dni później, został skremowany na rzymskim forum. Na temat tego wydarzenia zachowało się kilka źródeł antycznych. Jednym z nich jest dzieło Swetoniusza.
Wschodnia część Cesarstwa Rzymskiego, znana jako Cesarstwo Bizantyjskie istniała do roku 1204 aby się odrodzić i ostatecznie upaść w 1453. Państwo to aż do swojego upadku podkreślało swoje rzymskie pochodzenie. Bizantyjczycy określali siebie Romaioi – Rzymianie. Pomimo że łacińska Europa kwestionowała rzymskość Bizancjum co najmniej od czasów kiedy papież koronował Karola Wielkiego na cesarza, dla wschodu Bizancjum wciąż było Rzymem, i tak np. Arabowie nazywali to państwo Ar Rum – Rzym.
Aby zrozumieć system wyborczy antycznego Rzymu należy zrozumieć podział administracyjny państwa rzymskiego. Rzym podobnie jak miasta greckie był początkowo małym miastem-państwem, które stopniowo zaczęło się przeradzać w imperium. Wraz z rozwojem terytorialnym na Półwyspie Apenińskim, w Hiszpanii, Grecji czy Północnej Afryce, do Rzymu wcielano kolejne miasta, które przyjęto określać terminem municypium (municipium).
Rok 31 p.n.e. rozpoczął nowy etap w dziejach państwa rzymskiego. Sukces Oktawiana, którego ukoronowanie nastąpiło w 27 roku p.n.e., stworzył nowy system polityczny – cesarstwo.
W 59 roku p.n.e. obyczaje w Republice Rzymskiej sięgnęły dna (a raczej bruku). Pewnego dnia konsul Bibulus został napadnięty w drodze na forum. Urzędnik oprócz ran fizycznych musiał leczyć urażoną dumę – ktoś „na jego głowę wywrócił kosz z brudami”. Co gorsza ucierpiała też powaga republiki: podczas napadu połamano fasces (rózgi) – oznaki władzy konsularnej. Ten sam los spotkał w następnym roku konsula Gabiniusa, który został na ulicy zaatakowany i pobity, jego fasces zniszczono, a towarzysząca mu świta poszła w rozsypkę.
W starożytnym Rzymie terminem „triumwirat” (od słowa trium viri – „trzech mężów”) określano kolegium złożone z trzech urzędników, wybieranych do wykonania pewnych zadań. Do historii Rzymu przeszły dwa takie spotkania. Oba miały miejsce w czasie tzw. kryzysu republiki rzymskiej i decydowały o podziale władzy między wpływowymi politykami. De facto były to porozumienia z pominięciem senatu, który tracił swoje prerogatywy.
Omawianie wielkich postaci starożytności zacznę od Scypiona Afrykańskiego Starszego (Publius Cornelius Scipio Africanus Maior), który żył w latach 235-183 p.n.e.
Potęga Rzymu, która przetrwała ponad dziesięć wieków, rozpoczęła się w 753 roku p.n.e. Po zburzeniu Troi Eneasz uciekał z przeklętej ziemi, wyniszczonej przez nawałnicę achajską. Jego wędrówka zakończyła się dopiero w dalekiej Italii, gdzie postanowił założyć nowe miasto.
Roku 79 n.e. góra Wezuwiusz (Vesuvio) nieoczekiwanie wznowiła działalność erupcyjną, pokrywając okolicę huraganem popiołów, lapilli, gazów trujących i materiałów erupcyjnych. W tym czasie potoki lawy zmieszanej z błotem spływały po stokach wulkanu, niszcząc wszystko na swojej drodze.
