Rzemieślnicy i technologie w starożytnym Rzymie
Zachowane przedmioty świadczą, że antyczni Rzymianie byli doskonałymi rzemieślnikami, pracującymi na różnego rodzaju materiałach: od skóry, tkanin, drewna po metal i szkło.
Jeśli znajdziesz błąd ortograficzny lub merytoryczny, powiadom mnie, zaznaczając tekst i naciskając Ctrl + Enter.
Świat starożytnych Rzymian obfitował w niezwykłe, a niekiedy wręcz zaskakujące fakty. Wiedzę o życiu codziennym, obyczajach i mentalności Rzymian czerpiemy przede wszystkim z dzieł pozostawionych przez pisarzy i historyków antycznych. To właśnie dzięki nim poznajemy informacje, które dziś potrafią zdumiewać — czasem wręcz trudno w nie uwierzyć. Poniżej zebrano ciekawostki, które ukazują mniej znane i nieoczywiste oblicze świata rzymskiego.
Zachęcam do przesyłania własnych propozycji oraz do zgłaszania ewentualnych poprawek lub nieścisłości.
Zachowane przedmioty świadczą, że antyczni Rzymianie byli doskonałymi rzemieślnikami, pracującymi na różnego rodzaju materiałach: od skóry, tkanin, drewna po metal i szkło.
Mózg mężczyzny zamienił się w szkło pod wpływem gorącej chmury popiołu z Wezuwiusza. Prawie 2000 lat po śmierci młodego mężczyzny w wybuchu wulkanu Wezuwiusza naukowcy odkryli, że jego mózg został zachowany, gdy zamienił się w szkło w niezwykle gorącej chmurze popiołu.
Rzymska szklana kamea, która ukazuje górną część bogini Wenus Anadyomene (wynurzającej się z morza) dotykającej swoich włosów. Artefakt znajduje się w The British Museum.
W Baalbek znajduje się jeden z najbardziej imponujących kamieniołomów starożytności, znany przede wszystkim z gigantycznych bloków kamiennych, takich jak „Kamień Ciężarnej Kobiety” (Hajjar al-Hibla). Największy z nich waży około 1000 ton i jest jednym z najcięższych obrobionych kamieni na świecie. Rzymianie wykorzystali podobne bloki do budowy monumentalnej świątyni Jowisza w Baalbek, jednego z największych kompleksów świątynnych imperium.
Pyksis to cylindryczne naczynie z pokrywką, używane w starożytnej Grecji i Rzymie do przechowywania biżuterii, kosmetyków, perfum, a nawet trucizn. Początkowo wykonywane z drewna bukszpanowego (gr. pyksos – bukszpan), z czasem zaczęto je tworzyć z ceramiki, srebra, złota, masy perłowej, skorupy żółwia czy kości słoniowej.
Agrypa Postumus (12 p.n.e. – 14 n.e.) urodził się jako Marek Wipsaniusz Agrypa Postumus i był synem Marka Agrypy – słynnego wodza Oktawiana Augusta – oraz Julii, córki cesarza.
Kanał Koryncki, który dziś łączy Morze Jońskie z Morzem Egejskim, był marzeniem budowlanym już w starożytności. Kanał Koryncki ma ogromne znaczenie strategiczne i ekonomiczne, ponieważ umożliwia uniknięcie opływania całego Peloponezu. Co więcej, w czasach antycznych opłynięcie Peloponezu było trudne i niebezpieczne ze względu na trudne warunki pogodowe i silne prądy morskie. Jak przekazują źródła antyczne, plany budowy kanału próbowali zrealizować Rzymianie, którzy ponoć za rządów cesarza Nerona (54-68 n.e.), podjęli próbę jego wykopania w 67 roku n.e.
W świecie starożytnej wojskowości Grecy i Rzymianie doskonalili sztukę oblężniczą, konstruując machiny, które budziły grozę na polach bitew. Jednym z najbardziej fascynujących wynalazków tamtych czasów był polybolos – broń, którą można nazwać pierwowzorem nowoczesnych karabinów maszynowych.
Rzymski fresk ukazujący Dianę, boginię łowów, zwierząt i lasów. Obiekt datowany na połowę I wieku p.n.e.; odkryty w Pompejach. Artefakt znajduje się w Narodowym Muzeum Archeologicznym w Neapolu.
Perystyl Domu Menandra w Pompejach to imponujące atrium otoczone kolumnadą, które należało do jednego z najbogatszych domów w mieście. Ciekawostką jest, że w trakcie wykopalisk odkryto tam ponad 100 srebrnych naczyń ukrytych w drewnianej skrzyni – prawdopodobnie właściciele próbowali je zabezpieczyć przed katastrofą spowodowaną wybuchem Wezuwiusza w 79 r. n.e. Dom zawdzięcza swoją nazwę freskowi przedstawiającemu greckiego dramaturga Menandra, choć nie wiadomo, czy rzeczywiście miał jakikolwiek związek z właścicielami rezydencji.