Jeśli znajdziesz błąd ortograficzny lub merytoryczny, powiadom mnie, zaznaczając tekst i naciskając Ctrl + Enter.
Państwo rzymskie istniało przez blisko trzynaście wieków, przez ten czas wielokrotnie wywierając ogromny wpływ na bieg historii. Historię starożytnego Rzymu przedstawiam w poszczególnych artykułach zamieszczonych poniżej, które nie zawsze odnoszą się wyłącznie do samego Wiecznego Miasta, lecz obejmują szeroki świat Imperium Romanum.
Zachęcam do przesyłania własnych artykułów oraz do zgłaszania ewentualnych poprawek lub nieścisłości merytorycznych.
Kiedy w 410 roku n.e. Wizygoci zdobywali Rzym, współczesnym wydawało się, iż nastąpił koniec cywilizowanego świata. De facto Rzym nie był już stolicą Imperium i nie miał już tak wielkiego znaczenia jak niegdyś, jednak nadal był symbolem cywilizacji Rzymian.
Edykt Karakalli, znany także jako Constitutio Antoniniana był to dokument wydany w 212 roku, przyznający wszystkim wolnym mieszkańcom Imperium Rzymskiego (oprócz peregrini dedicti1) prawa obywateli rzymskich. Nazwa edyktu pochodzi od Karakalli, czyli Marcusa Aureliusa Antoninusa, cesarza rzymskiego, któremu przypisuje się autorstwo dokumentu.
Klimat jaki panował w antycznym Rzymie zmieniał się na przestrzeni dziejów. W około V wieku p.n.e. powietrze było wilgotniejsze i chłodniejsze niż obecnie oraz występowało więcej opadów. Północne regiony Italii położone były w strefie klimatu umiarkowanego, a reszta Półwyspu należała do strefy podzwrotnikowej, o ciepłym i łagodnym klimacie.
Według antycznych przekazów wieczorem dnia 27 października 312 roku n.e., tuż przed bitwą przy Moście Mulwijskim, Konstantyn Wielki miał mieć wizję, która poprowadziła go do zwycięstwa przy wsparciu chrześcijańskiego boga. Źródła historyczne nie są jednak zgodne i różnią się w pewnych kwestiach, co do tzw. „cudu Konstantyna”.
Lawrence Alma-Tadema, był XIX-wiecznym holenderskim malarzem, którego większość dzieł dotyczyła świata antycznego. Dzięki jego wybitnym obrazom możemy lepiej wyobrazić sobie niesamowity świat starożytnych.
Dnia 15 marca 44 roku p.n.e., rzymski dyktator Gajusz Juliusz Cezar został zamordowany. Parę dni później, został skremowany na rzymskim forum. Na temat tego wydarzenia zachowało się kilka źródeł antycznych. Jednym z nich jest dzieło Swetoniusza.
Zaraza Antoninów (pestis Antonini), nazywana także zarazą Galena, była to pandemia przyniesiona do Imperium Rzymskiego przez wracających rzymskich żołnierzy z kampanii na Bliskim Wschodzie. Plaga, która według dzisiejszych badań była najprawdopodobniej ospą lub odrą, grasowała po Cesarstwie w latach 165-180 n.e.
Wschodnia część Cesarstwa Rzymskiego, znana jako Cesarstwo Bizantyjskie istniała do roku 1204 aby się odrodzić i ostatecznie upaść w 1453. Państwo to aż do swojego upadku podkreślało swoje rzymskie pochodzenie. Bizantyjczycy określali siebie Romaioi – Rzymianie. Pomimo że łacińska Europa kwestionowała rzymskość Bizancjum co najmniej od czasów kiedy papież koronował Karola Wielkiego na cesarza, dla wschodu Bizancjum wciąż było Rzymem, i tak np. Arabowie nazywali to państwo Ar Rum – Rzym.
Aby zrozumieć system wyborczy antycznego Rzymu należy zrozumieć podział administracyjny państwa rzymskiego. Rzym podobnie jak miasta greckie był początkowo małym miastem-państwem, które stopniowo zaczęło się przeradzać w imperium. Wraz z rozwojem terytorialnym na Półwyspie Apenińskim, w Hiszpanii, Grecji czy Północnej Afryce, do Rzymu wcielano kolejne miasta, które przyjęto określać terminem municypium (municipium).
Spintriae były to żetony rzymskie (tessera) ukazujące sceny erotyczne, występujące w okresie wczesnego cesarstwa i mające zapewne związek z prostytucją w domach publicznych. Jednak co jest warte podkreślenia, po dziś dzień ich funkcja i przeznaczenie nie zostały dokładnie wyjaśnione i występują rozmaite hipotezy.
