Jeśli znajdziesz błąd ortograficzny lub merytoryczny, powiadom mnie, zaznaczając tekst i naciskając Ctrl + Enter.
Państwo rzymskie istniało przez blisko trzynaście wieków, przez ten czas wielokrotnie wywierając ogromny wpływ na bieg historii. Historię starożytnego Rzymu przedstawiam w poszczególnych artykułach zamieszczonych poniżej, które nie zawsze odnoszą się wyłącznie do samego Wiecznego Miasta, lecz obejmują szeroki świat Imperium Romanum.
Zachęcam do przesyłania własnych artykułów oraz do zgłaszania ewentualnych poprawek lub nieścisłości merytorycznych.
Klaudia Sewera chciała, żeby przyjaciółka przyszła na jej urodziny. Zaproszenie, zapisane atramentem na drewnie około 100 r. n.e., przetrwało w Vindolandzie. Kilka dopisanych własnoręcznie słów sprawiło, że drobna sprawa towarzyska stała się ważnym świadectwem kobiecego piśmiennictwa w świecie rzymskim.
Legion rzymski kojarzy się z idealnie zgraną formacją maszerującą równym krokiem. Czy jednak legioniści rzeczywiście poruszali się w rytmie przypominającym współczesny krok defiladowy? Źródła i analiza odległości pokonywanych przez wojsko sugerują bardziej złożony obraz: ówczesna armia była szkolona przede wszystkim do sprawnego, szybkiego marszu z ciężkim ekwipunkiem, przy czym tempo i dystans zależały od rodzaju marszu oraz lokalnych warunków. Jak wyglądała więc rzeczywista prędkość legionistów, ile mogli przejść w ciągu dnia i w jaki sposób utrzymywali rytm długiego marszu?
Funkcjonujące we Wschodnim Cesarstwie Rzymskim od przynajmniej V w. n.e., Scrinium Barbarorum było czymś w rodzaju biura do spraw barbarzyńców, zajmującego się zarówno polityką zagraniczną z nimi związaną, jak i kontrolą zamieszkującej Cesarstwo ludności pochodzenia barbarzyńskiego.
Rzymskie budowle od stuleci są przykładem trwałości starożytnej inżynierii. W wielu konstrukcjach wykonanych z betonu zachowały się fragmenty materiału mające niemal 2000 lat. Dotyczy to między innymi portów, falochronów, fundamentów, kopuł i innych budowli wznoszonych na terenie Imperium Romanum.
W państwie rzymskim administracja lokalna oparta była o rady miejskie, zwane kuriami (łac. Curia), czyli zgromadzenia złożone z najzamożniejszych mieszkańców danego obszaru administracyjnego, zwanych kuriałami (łac. Curiales). Pozostali, mogący dołączyć do rady ze względu na posiadany majątek, mieszkańcy zwani byli z kolei dekurionami (łac. decuriales). Co ciekawe, członek rady niekoniecznie musiał być obywatelem rzymskim, dlatego też zdarzali się radni wyzwoleńcy czy bogaci kupcy, choć ci ostatni przed objęciem urzędu musieli zamknąć swoje interesy.
Wojna Cezara z Pompejuszem wybuchła w przeżywającej poważny kryzys polityczny Republice Rzymskiej w 49 roku p.n.e. Konflikt trwał do 45 roku p.n.e. i było to wydarzenie, które na stałe zapisało się w annałach historii. Dwaj genialni wodzowie, którzy przy wsparciu swoich wiernych legionów odnieśli wielkie zwycięstwa poza granicami Republiki, zdecydowali się wystąpić przeciwko sobie, w decydującej walce o panowanie nad Wiecznym Miastem.
Początek rządów cesarza Kommodusa (panującego od 17 marca 180 do 31 grudnia 192 r. n.e.), syna Marka Aureliusza) zbiegł się w czasie z kresem niezwykle ciężkich dla Cesarstwa Wojen Markomańskich (łac. bellum Germanicum et Sarmaticum), angażujących w swoim szczytowym okresie trzynaście legionów i kilkadziesiąt kohort wojsk pomocniczych, jak podawał w swoich listach Marek Aureliusz.
Położona na terenie dzisiejszej Bułgarii, około 50 kilometrów od stołecznej Sofii, przełęcz zwana Wrotami Trajana (bułg. Траянови врата) stanowi część zbudowanej w I w. n.e. Via Militaris, drogi łączącej rzymskie prowincje Tracji i Mezji Górnej, a w późniejszych czasach terytoria podległe Wschodniemu Cesarstwu Rzymskiemu z Barbaricum.
Z narażeniem życia ratowali rzymskich legionistów na polu bitwy przed śmiercią. Posiadając rozległą wiedzę medyczną, nieśli ulgę potrzebującym kolegom.
Kara zesłania na przymusowe prace w kopalni (damnatio ad metalla, poena metalli), była karą dość powszechnie stosowaną w starożytnym Rzymie.
