Artykuły (Polityka i wydarzenia)

Rok 193 n.e. znany jest w historii starożytnego Rzymu jako tzw. Rok Pięciu Cesarzy, ponieważ w trakcie tych 365 dni aż pięciu pretendentów rościło sobie prawo do tronu. Rok ten przyniósł również ostatecznie upadek dotychczasowej dynastii – Antoninów (96 – 192 n.e.) oraz zapoczątkował czteroletni okres wojen domowych (193 – 197 n.e.), które ostatecznie zakończyły się zwycięstwem Septymiusza Sewera.

III wiek p.n.e. obfitował w wojny Rzymu z innymi państwami w basenie Morza Śródziemnego. Koniec I wojny punickiej, w efekcie której okrojono znacząco imperium punickie, doprowadził do rozgoryczenia części elit Kartaginy traktatem pokojowym i jej ekspansji w Hiszpanii. Wynikły stąd konflikt z Rzymem zmienił kształt relacji republiki nadtybrzańskiej z innymi skonfliktowanymi z nią państwami, takimi jak Macedonia. Druzgocące klęski zadane przez Hannibala legionom ośmieliły władcę tego kraju do szukania politycznych korzyści w sojuszu z triumfującą Kartaginą.

Łacińska terminologia przez latro rozumie rozbójnika i bandytę, zaś rozboje i bandytyzm jako takie nazywano latrocinium. W części świata rzymskiego, gdzie powszechna była grecka koine, odpowiednimi terminami było lestes oraz lesteia. Terminy te kojarzą nam się plastycznie i obrazowo z widokiem kudłatego, często brudnego zbójcy, który zakłóca porządek prawny. Jak się jednak okazuje, latrones to nie tylko bandyci jako tacy, zaś latrocinium to pojęcie bardziej skomplikowane niż może się na początku wydawać. Przyjrzyjmy się temu wszystkiemu bliżej.

Budowę okrętu rozpoczynano od skonstruowania poszycia kadłuba z desek, zazwyczaj sosnowych. Następnie wewnątrz umieszczano lekki szkielet, a całą konstrukcję wzmacniano grubymi linami. Deski łączono specjalnie wyciosanymi czopami bądź wpustami, praktycznie nie używano gwoździ i innych metalowych łączników.

Historia Rzymu w kanonie edukacyjnym nauczania historii zaczyna się od mitu założycielskiego od razu wkracza w czasy republiki. Okres królewski jest często pomijany milczeniem. Biorąc pod uwagę napięty grafik lekcji historii jest to zrozumiałe. Jednak okres królewski w historii Rzymu który trwał 244 lata, przygotował grunt a także utorował drogę pod dalsze podboje na półwyspie Apenińskim dosłownie i w przenośni.

Proces namiestnika Sycylii Gajusza Werresa o nadużycia finansowe w roku 70 p.n.e. jest najlepiej opisanym i przedstawionym źródłowo wydarzeniem ukazującym stopień korupcji urzędników rzymskich oraz wykorzystywania prowincji dla własnych egoistycznych potrzeb oraz chęci wzbogacenia się.

Po dziś dzień cesarz Neron jawi się nam jako bezwzględny i okrutny władca, który kazał wzniecić pożar¹, aby uzyskać miejsce pod zabudowę dla pięknego „Złotego Domu” – luksusowej willi cesarskiej. Jaka była jednak prawda, co do pożaru?

Kiedy w 58 roku p.n.e. Juliusz Cezar rozpoczynał swoją kampanię wojskową w Galii, nikt nie spodziewał się, że Rzymianin na czele swoich legionów w ciągu zaledwie dwóch lat podbije praktycznie całą Galię. Na wieść o wielkim zwycięstwie Cezara w Galii Senat, na wniosek 2 pozostałych w stolicy triumwirów (Krassusa i Pompejusza) ogłosił ponad 2-tygodniowe modły dziękczynne; zorganizowano także igrzyska dla ludu rzymskiego.

W 50 roku p.n.e., Senat zdominowany przez Pompejusza Wielkiego kazał Juliuszowi Cezarowi powrót do Rzymu, rozwiązanie swojej armii oraz zakazał startowanie w wyborach na drugi konsulat. Działania te były wyraźnie podyktowane chęcią umniejszenia politycznej i wojskowej roli Cezara.

W końcowym okresie życia, Juliusz Cezar przygotowywał się do realizacji kilku ambitnych planów. W dużej mierze były to jedynie piękne marzenia, gdyż uwzględniając ówczesne realia polityczne i możliwości, nie mógł liczyć, że je finalnie zrealizuje.