Jeśli znajdziesz błąd ortograficzny lub merytoryczny, powiadom mnie, zaznaczając tekst i naciskając Ctrl + Enter.
Wojny i wojsko starożytnego Rzymu odegrały kluczową rolę w budowie i utrzymaniu Imperium Romanum. W tej kategorii znajdziesz artykuły poświęcone rzymskiej armii, legionom, uzbrojeniu, taktyce wojennej oraz najważniejszym konfliktom zbrojnym świata antycznego. Omawiamy zarówno wielkie kampanie i bitwy, jak i codzienne funkcjonowanie wojska, szkolenie żołnierzy oraz logistykę. Teksty ukazują militarny wymiar historii Rzymu w oparciu o źródła historyczne.
Dzięki pracy Johanna Lowenklau mamy możliwość zapoznania się ze zbiorem praw wojskowych potocznie nazywanych prawami wojskowymi Rufusa. Zbiór ten był jednym z trzech kodeksów dołączonych do Eklogi i to właśnie dzięki wspomnianemu niemieckiemu uczonemu zawdzięczamy iż przetrwał on do naszych czasów.
Tatuowanie ciała zwykle w świecie rzymskim lub greckim wiązane było z barbarzyńcami i ich tajemniczymi kultami. Grecy tatuowanie ciała na swoje tereny zapożyczyli od Persów. Tatuaż stosowali do oznaczania niewolników i kryminalistów, na wypadek próby ucieczki. Tatuaże w świecie rzymskim były jednak także obecne.
Dziś wielu ludzi uważa broń chemiczną i biologiczna za wynalazki, które nie mogą pochwalić się długa historią. Jest jednak zupełnie inaczej. Pomysły wykorzystania tych rodzajów broni znane są od zamierzchłych czasów. Związane są również z działaniami legionów rzymskich.
O wojnach punickich każdy co nieco słyszał, każdy co nieco wie. Nazywano tak wojny Republiki Rzymskiej z Kartaginą, fenicką kolonią, która stała się odrębnym państwem. Kart Hadaszt (Nowe Miasto) było stolicą północnoafrykańskiego kraju. Kraju, który posiadł wielkie bogactwa, głównie dzięki wyśmienitej flocie oraz świetnie rozwiniętym handlem, bo w kupiectwie Punijczycy nie mieli sobie równych. Jednak dlaczego wojny Rzymu z Kartaginą nazywamy punickimi? Otóż dlatego, że po łacinie słowo Punicus oznaczało Kartagińczyka.
Legiony rzymskie i oddziały falangi stosowane najczęściej przez Greków i Macedończyków to bez wątpienia dwie najlepsze jednostki piechoty świata starożytnego. Obie miały swoje plusy i minusy, mocne i słabe strony.
Historia ciężkozbrojnej konnicy sięga najprawdopodobniej obszarów stepowych, gdzie rozwinęła się wśród koczowników Turkiestanu. Herodot, zwany „ojcem historii”, wspomina w swoim dziele o ciężkiej konnicy massageckiej walczącej w armii królów z dynastii achemenidzkiej. Ciężka jazda stanowiła podstawę potęgi militarnej Persów, a główną rolę odgrywała jazda medyjska.
