Jeśli znajdziesz błąd ortograficzny lub merytoryczny, powiadom mnie, zaznaczając tekst i naciskając Ctrl + Enter.
Państwo rzymskie istniało przez blisko trzynaście wieków, przez ten czas wielokrotnie wywierając ogromny wpływ na bieg historii. Historię starożytnego Rzymu przedstawiam w poszczególnych artykułach zamieszczonych poniżej, które nie zawsze odnoszą się wyłącznie do samego Wiecznego Miasta, lecz obejmują szeroki świat Imperium Romanum.
Zachęcam do przesyłania własnych artykułów oraz do zgłaszania ewentualnych poprawek lub nieścisłości merytorycznych.
Fulwia była córką Marka Fulwiusza Bambalio i Sempronii Tuditani. Ojciec zwany był Bambalio, co oznaczało Jąkałę. Marek Tulliusz Cycero nazywał go co prawda „zacnym człowiekiem”, ale zapewne na scenie politycznej niewiele osiągnął. O dziadku ze strony matki, Semproniuszu Tuditanusie Cycero wyrażał się z kolei, że był szaleńcem, który z rostry rzucał pieniądze biedocie.
Nie lada dylemat miała Agrypina Młodsza, kiedy to podsunięto przed jej oblicze, ściętą głowę Lolli Pauliny.
Patrzy z niesmakiem, bierze głowę w ręce, przekręca na boki… Jakoś nie widzę podobieństwa. To napewno Lollia? – pyta.
Rzym to jeden z najpopularniejszych kierunków turystycznych na całym świecie. Historia tego miasta sięga czasów starożytnych, nic więc dziwnego, że znajduje się w nim wiele najwyższej klasy muzeów i galerii. Przedstawiamy trzy obiekty, które koniecznie trzeba odwiedzić przebywając w Wiecznym Mieście.
Rok 193 n.e. znany jest w historii starożytnego Rzymu jako tzw. Rok Pięciu Cesarzy, ponieważ w trakcie tych 365 dni aż pięciu pretendentów rościło sobie prawo do tronu. Rok ten przyniósł również ostatecznie upadek dotychczasowej dynastii – Antoninów (96 – 192 n.e.) oraz zapoczątkował czteroletni okres wojen domowych (193 – 197 n.e.), które ostatecznie zakończyły się zwycięstwem Septymiusza Sewera.
Przepełnieni współczesnym, pełnym szacunku spojrzeniem na rzemieślnika, artystę czy każdego innego szeroko pojętego wytwórcę “własnego” dzieła, możemy dopuścić się niemałego anachronizmu równie pozytywnie oceniając rzemieślnika w antycznym Rzymie.
Niewolnicy w starożytnym Rzymie stanowili niezwykle istotną, z punktu widzenia ekonomicznego, grupę społeczną. Liczba niewolników osiągnęła kulminacyjny punkt w I wieku p.n.e, co również zbiegło się ze słynnym powstaniem Spartakusa (73 – 71 p.n.e.). Przeobrażenia gospodarcze schyłku republiki, a także zwiększenie popularności zwyczaju wyzwalania niewolników wśród ich posiadaczy doprowadziło na przełomie er do znacznego spadku ich liczby, co groziło zachwianiem gospodarki rzymskiej opartej na niewolniczej pracy.
Rzymskie miasto Pietas Julia (obecnie chorwacka Pula) było prężnym ośrodkiem miejskim. Przyczynił się do tego szczególnie handel, gdyż osadę wzniesiono (jeszcze przed przybyciem Rzymian), nad zatoką stanowiącą doskonały naturalny port. Właśnie dzięki doniosłemu znaczeniu gospodarczemu dla Imperium Romanum Pietas Julia rozwijała się, co skutkowało również wznoszeniem coraz bardziej okazałych budynków publicznych, takich jak świątynie, termy czy obiekty kulturalne. Zdecydowanie najbardziej okazałym obiektem w tym civitas, był amfiteatr w Puli.
Podział czasu na dwie ery jest powszechnie znany i nie budzi kontrowersji. Gdy podda się go krytycznej analizie, pojawia się szereg pytań i wątpliwości, które chcę przedstawić w tym artykule.
„Pochwała Katona” jest to dzieło Cycerona, które powstało w roku 46 p.n.e. i miało na celu pośmiertne pochwalenie postaci Marka Porcjusza Katona, który bronił republikańskich wartości i ustroju. „Antykatony”1 z kolei to traktat Juliusza Cezara z roku 45 p.n.e., który jest polemiką z pozycją Cycerona odnośnie osoby Katona Młodszego. Oba dzieła nie zachowały się do naszych czasów, a niektóre cytaty i informacje znajdują się w pracach innych autorów antycznych.
Od zarania dziejów ludzi intryguje myśl o poznaniu przyszłości. Niezależnie od szerokości geograficznej, poziomu rozwoju cywilizacyjnego czy okresu historycznego powszechnie sądzono, że władzę nad losem jednostki oraz zbiorowości sprawuje siła wyższa, której personifikacją był liczny panteon bóstw.
