Marmur – wszechobecny budulec Rzymian
Marmur1 zdobył sobie pozycję najpopularniejszego kamienia w świecie antycznego Rzymu. Każdy kto tylko myśli o „Wiecznym Rzymie”, wyobraża sobie olbrzymie miasto pełne majestatycznych budowli z marmuru.
Jeśli znajdziesz błąd ortograficzny lub merytoryczny, powiadom mnie, zaznaczając tekst i naciskając Ctrl + Enter.
Państwo rzymskie istniało przez blisko trzynaście wieków, przez ten czas wielokrotnie wywierając ogromny wpływ na bieg historii. Historię starożytnego Rzymu przedstawiam w poszczególnych artykułach zamieszczonych poniżej, które nie zawsze odnoszą się wyłącznie do samego Wiecznego Miasta, lecz obejmują szeroki świat Imperium Romanum.
Zachęcam do przesyłania własnych artykułów oraz do zgłaszania ewentualnych poprawek lub nieścisłości merytorycznych.
Marmur1 zdobył sobie pozycję najpopularniejszego kamienia w świecie antycznego Rzymu. Każdy kto tylko myśli o „Wiecznym Rzymie”, wyobraża sobie olbrzymie miasto pełne majestatycznych budowli z marmuru.
Via Appia (Droga Appijska), nazywana także Via Appia Antica, była to jedna z najstarszych rzymskich dróg, której liczne fragmenty możemy podziwiać po dziś dzień. Łączna długość drogi Appijskiej to ponad 530 km, co dowodzi jak rozwiniętym państwem było Imperium Rzymskie.
Giuseppe Fiorelli był włoskim archeologiem, który zasłynął swoimi odkryciami w Pompejach, a także opracował metodę wykonywania gipsowych odlewów ciał, dzięki czemu po dziś dzień możemy zobaczyć kształt zachowanych, nierzadko w konwulsjach, ciał Pompejańczyków, którzy zginęli w czasie wybuchu Wezuwiusza w roku 79 n.e.
Karatakus (Caratacus) był królem i wodzem plemienia Katuwelaunów (Catuvellauni) – jednego z potężniejszych plemion w Brytanii. Był synem celtyckiego króla o imieniu Cunobeline i rządził samodzielnie w latach 43-50 n.e. Kiedy inne plemiona Brytanii przechodziły na stronę Rzymian lub też uznawały ich supremację, Karatakus walczył o wolność, organizując konfederację plemion Brytanii przeciwko Rzymianom.
Trucizny nie są czymś niespotykanym w dziejach współczesnych ani też nie były obce ludzkości w czasach wielkich imperiów takich jak Rzym. Trucizny wykorzystywano do zdobywania władzy, z zazdrości, z miłości, z rozpaczy, ale dzięki nim także wyleczono wiele chorób.
Generał Maximus jest głównym bohaterem dramatu historycznego „Gladiator” (2000) – który zapisał się w historii jako jeden z najlepszych filmów, jakie kiedykolwiek powstały. Pytanie jakie zadaje sobie każdy widz po obejrzeniu filmu, to do jakiego stopnia fabuła jest zgodna z prawdą historyczną. Postaram się na to pytanie odpowiedzieć.
Proces namiestnika Sycylii Gajusza Werresa o nadużycia finansowe w roku 70 p.n.e. jest najlepiej opisanym i przedstawionym źródłowo wydarzeniem ukazującym stopień korupcji urzędników rzymskich oraz wykorzystywania prowincji dla własnych egoistycznych potrzeb oraz chęci wzbogacenia się.
Grecki myśliciel Archimedes zasłynął nie tylko jako autor okrzyku „Eureka!1” (greckie określenie na niespodziewane odkrycie). To głównie za sprawą jego genialnych wynalazków i innowacyjnych machin udawało się przez długi czas bronić Syrakuzy przed potężną rzymską machiną wojenną.
Po dziś dzień cesarz Neron jawi się nam jako bezwzględny i okrutny władca, który kazał wzniecić pożar1, aby uzyskać miejsce pod zabudowę dla pięknego „Złotego Domu” – luksusowej willi cesarskiej. Jaka była jednak prawda, co do pożaru?