Jeśli znajdziesz błąd ortograficzny lub merytoryczny, powiadom mnie, zaznaczając tekst i naciskając Ctrl + Enter.
W historii starożytnego Rzymu pojawiło się wiele wybitnych postaci, które na trwałe zapisały się w dziejach świata. Część z nich przeszła do pamięci potomnych jako okrutni tyrani – jak Kaligula, Neron czy Karakalla. Inni zasłynęli jako reformatorzy i budowniczowie potęgi państwa rzymskiego, wśród nich Oktawian August, Klaudiusz, Marek Aureliusz, Dioklecjan czy Konstantyn Wielki. Nie sposób pominąć również rzymskich wodzów, którzy niejednokrotnie ratowali państwo przed upadkiem.
W historii zapisały się także wybitne postacie kultury rzymskiej – pisarze, filozofowie i twórcy, których dorobek miał ogromny wpływ na rozwój cywilizacji europejskiej. W tej sekcji przedstawiam sylwetki ludzi, którzy zasłynęli wielkimi czynami lub poprzez swoje działania trwale zapisali się na kartach historii.
(ok. 240 - ok. 274 n.e.)
Septymia Zenobia była żoną króla Palmyry - Odenatusa, po śmierci którego w 267 roku n.e. starała się umocnić pozycję swojego małoletniego syna Waballata. Zenobia dzięki zręcznej polityce prowadziła ekspansję oraz posiadała pełnię władzy na wschodnich terenach Imperium Rzymskiego.
(ok. 350 - 6 września 394 n.e.)
Cesarz Flawiusz Eugeniusz panował w latach 392–394 n.e. w zachodniej części Imperium rzymskiego. Na wschodzie rządził Teodozjusz I.
(200 - 276 n.e.)
Cesarz rzymski Tacyt rządził w latach 275-276 n.e. Tacyt miał zgodnie współpracować z senatem oraz zainicjował wiele reform. Ponadto uczcił tragicznie zmarłego Aureliana licznymi posągami, a także ukarał jego morderców.
(320 - 18 stycznia 350 n.e.)
Konstans był cesarzem rzymskim panującym w latach 337-350 n.e. Był synem Konstantyna I, któremu przypadła środkowa część Imperium: Italia wraz z krainami alpejskimi aż po Dunaj oraz częścią Bałkanów i Północna Afryka (bez Egiptu).
(162 - 133 p.n.e)
Tyberiusz Semproniusz Grakchus był politykiem rzymskim oraz trybunem ludowym, który w 133 roku p.n.e. podjął się przeprowadzenia istotnych reform na rzecz Republiki Rzymskiej. Po jego śmierci ambitne plany brata kontynuował Gajusz.
(ok. 210 - październik 253 n.e.)
Cesarz rzymski Emilian panował przez kilka miesięcy roku 253 n.e. Wyniesiony do purpury przez wierne legiony, obalił legalnego władcę Treboniana Gallusa i objął tron Rzymu na 88 dni. Uzurpator został obalony przez następcę - Waleriana.
(? - 84 n.e.)
Pomponia Grecyna żyła w I wieku n.e. Była żoną dowódcy rzymskiego i zdobywcy Brytanii Aulusa Plaucjusza. Została oskarżona w roku 57 n.e. o wyznawanie "obcego zabobonu", który często kojarzony jest z chrześcijaństwem.
(ok. 80 - 160 n.e.)
Faworinos z Arelate (dzisiejsze Arles na południu Francji) żył w latach ok. 80-160 n.e. i był sławnym sofistą i filozofem. Pomimo że był Galem, znakomicie opanował grekę, co sprawiło, że był uznanym i podziwianym mówcą.
(po 200 - wrzesień 276 n.e.)
Marek Anniusz Florian był cesarzem rzymskim panującym między lipcem a wrześniem 276 n.e. Jego panowanie to próba ugruntowania władzy i ustabilizowania sytuacji w państwie rzymskim. Jego głównym rywalem o władzę był Probus, uzurpator na wschodzie.
(3 lipca 321 - 18 listopada 375 n.e.)
Walentynian I był cesarzem rzymskimi w latach 364-375 n.e. Władał zachodnią i wschodnią częścią imperium; z czasem rządy we wschodniej części przekazał swojemu bratu – Walensowi. Po kilku latach mianował współcesarzem Gracjana. Zmarł z powodu zdenerwowania.
