Jeśli znajdziesz błąd ortograficzny lub merytoryczny, powiadom mnie, zaznaczając tekst i naciskając Ctrl + Enter.
Antyczne historie to ciekawostki ukazujące mniej znane, zaskakujące lub niezwykłe epizody ze świata starożytnego Rzymu i antyku. W tej kategorii znajdują się krótkie opowieści o wydarzeniach, ludziach i sytuacjach, które nie zawsze trafiają do klasycznych opracowań, a pozwalają lepiej zrozumieć realia i mentalność epoki.
Cesarz rzymski Kommodus, syn „cesarza-filozofa” Marka Aureliusza znany był ze swojego uwielbienia dla krwi i igrzysk, a zwłaszcza walk gladiatorskich. Jego udział w starciach – w trakcie panowania (180-192 n.e.) – był bardzo źle odbierany i traktowany w ramach skandalu.
Cesarz Kaligula (panował w latach 37-41 n.e.) przeszedł do historii jako jeden z najgorszych władców Imperium Rzymskiego. Wiele historii na jego temat powstało w dziełach pisarzy, którzy wywodzili się z kręgów senatorskich. Swetoniusz między innymi opisuje, że Kaligula ponoć sam osobiście brał udział w walkach gladiatorów.
Rzymskie źródła opisują historię, jakoby to Wespazjan niedługo po tym jak objął urząd cesarski poproszony został o pomoc przez dwóch mężczyzn: jednego ślepca, drugiego kulawego. Wydarzenie to miało mieć w Aleksandrii pomiędzy 69-70 rokiem n.e.
Prawdopodobnie w roku 222 p.n.e., w czasie kiedy Marek Minucjusz Rufus obejmował urząd rzymskiego dyktatora, a Gajusz Flaminiusz magister equitum (zastępca dyktatora w funkcjach politycznych i wojskowych) doszło do niepokojącego zdarzenia.
Swetoniusz wspomina, że jeden z najpotężniejszych ludzi świata antycznego – Oktawian August (63 p.n.e. – 14 n.e.) nie imponował wzrostem i posiadał krzywe zęby. Miał skłonność do hipochondrii. Bał się burzy, unikał słońca i rzadko się kąpał, bo uważał, że tak jest zdrowiej. Miał też problem z porannym wstawaniem.
W latach 215-216 roku cesarz Karakalla wybrał się w podróż przez Bałkany, Turcję, Syrię do Egiptu i Aleksandrii. Sama wyprawa Karakalli na wschód miała przede wszystkim charakter propagandowy i sentymentalny, z racji na uwielbienie dla postaci Aleksandra Wielkiego. Niewykluczone także, że otoczenie władcy czyniło przygotowania na planowaną wyprawę partyjską w nadchodzących latach.
Główni bohaterowie historycznego serialu telewizyjnego „Rzym” – Tytus Pullo i Lucjusz Worenus są postaciami autentycznymi. Obaj byli centurionami rzymskimi w prawdopodobnie XI legionie Claudia1 (choć Cezar nie wskazuje konkretnie numeru legionu) Kwintusa Cycerona, który walczył na terenach Galii pod koniec 54 roku p.n.e., w czasie buntu belgijskiego plemienia Eburonów, pod wodzą Ambioryksa, oraz Nerwiów. Wspomina o nich Juliusz Cezar w swoim dziele „O wojnie galijskiej”.
Pliniusz Starszy, rzymski historyk i pisarz z I wieku n.e., wspomina że antyczni Rzymianie niezwykle sobie cenili smak mięsa mureny, które dostarczano solone w zbiornikach. Doszło nawet do tego, że co bogatsi Rzymianie tworzyli własne hodowle muren na terenie posiadłości, aby mieć dostęp do świeżych ryb.
Kapitol był jedyną częścią miasta Rzym, która oparła się najazdowi Galów z doliny Padu, w roku 390 p.n.e. Galowie postanowili zdobyć wzgórze nocą.
W roku 75 p.n.e., podczas podróży na Rodos w celu podjęcia studiów u Apolloninosa Molona, 25-letni Gajusz Juliusz Cezar został porwany przez cylicyjskich piratów (praedo). Cylijczycy, zamieszkujący tereny obecnej południowo-wschodniej część Turcji, jak podaje Plutarch, byli „najbardziej morderczymi z mężczyzn”.
