Rzymska rzeźba ku czci Jowisza
Rzymska rzeźba ku czci Jowisza. Obiekt odkryto w 2024 roku w Stuttgarcie (południowo-zachodnie Niemcy, na terenie byłego rzymskiego fortu.
Jeśli znajdziesz błąd ortograficzny lub merytoryczny, powiadom mnie, zaznaczając tekst i naciskając Ctrl + Enter.
Świat starożytnych Rzymian obfitował w niezwykłe, a niekiedy wręcz zaskakujące fakty. Wiedzę o życiu codziennym, obyczajach i mentalności Rzymian czerpiemy przede wszystkim z dzieł pozostawionych przez pisarzy i historyków antycznych. To właśnie dzięki nim poznajemy informacje, które dziś potrafią zdumiewać — czasem wręcz trudno w nie uwierzyć. Poniżej zebrano ciekawostki, które ukazują mniej znane i nieoczywiste oblicze świata rzymskiego.
Zachęcam do przesyłania własnych propozycji oraz do zgłaszania ewentualnych poprawek lub nieścisłości.
Rzymska rzeźba ku czci Jowisza. Obiekt odkryto w 2024 roku w Stuttgarcie (południowo-zachodnie Niemcy, na terenie byłego rzymskiego fortu.
Zachowana punicka amfora, która wydobyta została z dna Morza Śródziemnego przy wyspie Gozo. Obiekt datowany na IV-III wiek p.n.e.
Mozaika przedstawiająca Pana i Hamadriadę, znaleziona w Pompejach, to fascynujący przykład sztuki rzymskiej. Tego rodzaju dzieła były popularne wśród mieszkańców rzymskich domów, którzy chętnie dekorowali swoje wille scenami mitologicznymi, często nasyconymi symboliką erotyczną lub metaforyczną.
Inskrypcja na ścianie Domu Kochanków w Pompejach: „Amantes, ut apes, vitam melitam exigunt”, czyli” „Kochankowie, podobnie jak pszczoły, wiodą życie słodkie jak miód”.
Szklane naczynie z nienaruszonym korkiem i zawartością; w środku znajduje się prawdopodobnie oliwa z oliwek z Pompejów. Obiekt znajduje się w The British Museum.
Aulus Korneliusz Celsus był rzymskim uczonym i encyklopedystą z I wieku n.e., znanym przede wszystkim jako autor dzieła De Medicina, jednego z najważniejszych źródeł wiedzy medycznej starożytności. Opisał on w swoim dziele różne metody leczenia chorób ogólnych, a w tym zalecał upuszczanie krwi (sanguis mittendus), jako działanie zapobiegawcze w przypadku przepełnienia organizmu nadmiarem „płynów”.
Pliniusz Starszy w swojej „Historii naturalnej” (Księga XXXVII, rozdział 12) opisał elektrostatyczne właściwości bursztynu. Zauważył, że potarty palcami, pod wpływem ciepła, przyciąga lekkie przedmioty, takie jak plewy, suche liście i włókna. To spostrzeżenie Pliniusza pokazuje, jak starożytni uczeni obserwowali i opisywali zjawiska przyrodnicze, które dopiero wiele wieków później zostały naukowo wyjaśnione.
Pliniusz Starszy opisał w swojej „Historii naturalnej”, że strusie chowają głowę w krzak, aby się ukryć przed niebezpieczeństwem — to przekonanie przetrwało aż do dziś jako popularny mit, mimo że nie ma żadnych dowodów na to zachowanie u tych ptaków. W rzeczywistości strusie kładą głowę nisko przy ziemi, by się ukryć, co mogło sprawiać wrażenie, że „chowają ją w piasek”.
Dziś sałata to lekka przystawka lub dodatek do obiadu, ale dla antycznych Rzymian była czymś znacznie bardziej funkcjonalnym. Uważali ją za roślinę leczniczą — szczególnie pomocną przy problemach ze snem i trawieniem.