Jeśli znajdziesz błąd ortograficzny lub merytoryczny, powiadom mnie, zaznaczając tekst i naciskając Ctrl + Enter.
Społeczeństwo to ciekawostki poświęcone życiu codziennemu, obyczajom i strukturze społecznej starożytnego Rzymu. W tej kategorii znajdują się mniej znane fakty i interesujące informacje dotyczące relacji międzyludzkich, rodziny, statusu społecznego, pracy oraz funkcjonowania różnych warstw społeczeństwa Imperium Romanum.
Dzieci pochodzące z bogatych domów często karmione były przez inne kobiety, tzw. mamki. Soranus z Efezu w II wieku n.e. proponował, by na tę funkcję angażować kobietę w wieku między 20 a 40 rokiem życia, która posiada dwoje lub troje własnych dzieci.
Rzymscy lekarze zalecali uprawianie seksu w środku kobiecego cyklu menstruacyjnego, co gwarantować miało zerową szansę zajścia w ciążę. Jak obecnie wiemy jest to najbardziej „niebezpieczny okres” na takie czynności.
Dzień ślubu w rzymskim świecie był niezwykle starannie wybierany. Czyniono tak, aby uniknąć jakichkolwiek zwykłych omenów, mogących źle wpłynąć na przyszłe pożycie. Tak na przykład miesiąc czerwiec uważany był za pomyślny miesiąc do ożenku, kiedy maj był postrzegany jako bardzo pechowy.
Minimalny wiek jaki musiała posiadać kobieta lub mężczyzna w antycznym Rzymie, aby móc starać się o małżeństwo był odpowiednio 12 i 14 lat. Kobietę ubierano w długą tunikę i białą togę pozbawioną wszelkich ozdób; na głowie miała krótki, czerwony welon i wianek z uzbieranych przez siebie kwiatów.
W antycznym Rzymie samo przyjście dziecka na świat było dla domowników uroczystym wydarzeniem. Gdy rodził się chłopiec, drzwi domu ozdabiano gałązkami oliwnymi. Kiedy rodziła się dziewczynka – wełnianymi wstążkami. Krótko po urodzeniu niemowlę było umieszczane u stóp ojca – jako pana domu i rodziny, który miał zdecydować o jego przyszłości.
Obok walk gladiatorskich, Rzymianie kochali się także w wyścigach rydwanów. Kibice dzielili się na określone frakcje (factiones), zależnie od kolorów. W Rzymie klasycznie wyróżniano cztery takie fankluby: czerwoni (russata), zieloni (prasina), biali (albata) i niebiescy (veneta).
Rzymskim domem rządził mężczyzna, jednak często powierzał małżonce jakieś obowiązki, na przykład opiekę nad skarbcem czy zarządzanie niewolnikami. Tradycyjnie uważano, że jedyną pracą, jaką może zajmować się wolna kobieta, jest przędzenie wełny.
Mimo że Imperium Rzymskie było potężne i zamieszkane było przez ogromną masę ludzi to nadal, tak jak i inne państwa z tego okresu, posiadał wysoką śmiertelność niemowląt. W czasach antycznego Rzymu śmiertelność niemowląt wynosiła od 15 do 35%.
Zgodnie z prawem rzymskim, kobieta która wyszła za mąż, nadal należała do rodziny ojca (nie była to jednak reguła), a nie tylko małżonka. Wraz z rozwodem traciła prawa rodzicielskie nad dziećmi, które znajdowały się tylko w gronie rodziny ojca.
Rzymskie kobiety nie posiadały unikalnych imion. Zwykle przejmowały żeńską formę nazwy familii rodziny. W ten sposób Julia pochodziła z domu Juliuszów, a np. córka Marka Tuliusza Cycerona nazywała się Tulia. To imię-nazwisko było pierwszym członem miana kobiety, a bardzo długo, aż do końca republiki, w zasadzie jedynym.
