Ciekawostki starożytnego Rzymu (Antyczne historie)

Cesarz Oktawian August pewno razu zwrócił uwagę ekwicie, który spożywał posiłek podczas igrzysk: „Kiedy chcę jeść, idę do domu”. Ten miał mu na to odpowiedzieć:

Ponoć pewnego dnia, cesarz Oktawian August kazał młodemu rozpuszczonemu człowiekowi – niejakiemu Hereniuszowi – opuścić obóz rzymski. 

Juliusz Cezar, zgodnie z przekazem Swetoniusza,  przez całe swoje życie musiał radzić sobie z niesmacznymi żartami na swój temat. Komentarze te wiązały się z niechlubną przygodą, mającego ledwie ponad dwadzieścia lat Rzymianina, na dworze króla Nikomedesa w Bitynii.

W 64 roku n.e. cesarz Neron udał się na półtora roku do Grecji, gdzie według różnych plotek zdobył ponad 1800 wieńców zwycięstwa jako woźnica, lutnista, śpiewak i aktor. 

Mimo, że cesarz Oktawian August jawi się potomnym jako pierwszy i jeden z największych cesarzy Imperium Rzymskiego, pamiętać należy, że władzę zdobył on siłą. 

Cesarz Domicjan, pod koniec swojego panowania był niezwykle podejrzliwy i wszędzie wietrzył spisek. Niechętnie odnosił się także do senatorów. Według Kasjusza Diona pewnego razu władca zaprosił grupę wpływowych senatorów na obiad do swojej rezydencji. Salon, w którym odbyć się miała uczta pomalowany był całkowicie na czarno.

Cesarz Kommodus nigdy nie przepadał za stanem senatorskim, doprowadzając do skazania wielu senatorów. Podczas pewnych igrzysk próbował udowodnić swoje umiejętności strzeleckie. 

Geta, współ-panujący wraz ze swoim bratem Karakallą, od śmierci ojca Septymiusza Sewera w 211 roku n.e., jako cesarz rzymski zażyczył sobie ponoć, by jego kucharki na obiad przygotowywały potrawy zaczynające się na tę samą literę.

Cesarz Klaudiusz był kiedyś sędzią człowieka, którego oskarżono o bezprawne głoszenie się obywatelem rzymskim. Według Swetoniusza władca miał błyskotliwie zdecydować.

Geta i Karakalla byli synami cesarza Septymiusza Sewera. Obaj, zgodnie z wolą umierającego ojca, mieli podzielić się władzą w Imperium, bez wyraźnego podziału kompetencji i terytorium. Sam ten fakt utrudniał współpracę między nimi. Jednak głębszą przyczyną konfliktu, jaki miał wybuchnąć między braćmi była szczera nienawiść, jaką darzyli się od wczesnego dzieciństwa. Nie zażegnała ich nawet wymuszona nad grobem ojca zgoda, do jakiej nakłoniła współcesarzy matka, Julia Domna.