Ta strona nie może być wyświetlana w ramkach

Przejdź do strony

Jeśli znajdziesz błąd ortograficzny lub merytoryczny, powiadom mnie, zaznaczając tekst i naciskając Ctrl + Enter.

Małżeństwo Ataulfa i Galli Placydii

Ten wpis dostępny jest także w języku: angielski (English)

Elia Galla Placydia
Elia Galla Placydia

Galla Placydia była rodzoną siostrą cesarza zachodniorzymskiego – Honoriusza. W 410 roku n.e. dostała się do niewoli Wizygotów, którzy dowodzeni przez króla Alaryka zdobyli i złupili Rzym. Będąc w niewoli towarzyszyła wojskom wizygockim w marszu na południe Półwyspu Apenińskiego, a potem do Galii. Alaryk okazywał jej szczególne względy, jednak dopiero jego następca – Ataulf – ożenił się z najlepszej krwi Rzymianką.

Ataulf, gdy znalazł się w Galii, szukał sposobu na nawiązanie porozumienia z Honoriuszem. De facto obie strony były zmęczone ciągłą wojną i szukały sposobu na zaprzestanie walk. Honoriusz miał wystarczająco dużo zmartwień pod postacią najeżdżających Galię i Hiszpanię innych ludów barbarzyńskich. Postanowił nadać Wizygotom tytuł „sprzymierzeńców” i osiedlić ich w granicach Imperium, w obecnej południowej Francji. Szukający ziemi do osiedlenia Germanie mieli respektować swoje tereny i otrzymywać regularne dostawy zboża. W zamian mieli służyć swoimi wojskami, które miały posłużyć do rozprawienia się z Wandalami i Swewami.

Jak się okazało porozumienie nie trwało długo. Cesarz Honoriusz żądał wypuszczenia z niewoli swojej siostry. Rzymianie jednak nie zapewnili obiecanych dostaw zboża, co wywołało złość Ataulfa. Jego wojska zdobyły stolicę prowincji – Narbonne, a w 414 roku n.e. król Wizygotów dokonał wydarzenia bez precedensu. Król barbarzyński pojął za swoją żonę, córkę i siostrę cesarzy – Gallę Placydię. Co ciekawe Rzymianka nie była do tego zmuszana. Ich dziecko – Teodozjusz było z kolei jedynym w dziejach Gotów królewskim synem o rzymskim imieniu.

Małżeństwo Ataulfa i Galli Placydii pozwalało snuć wizje o unii rzymsko-gockiej. Słabe militarnie państwo zachodniorzymskie przy wsparciu liczącej się armii wizygockiej mogłoby na lata „wstać na nogi” i odbudować swój podupadający status. Idea zniknęła wraz ze wczesną śmiercią Ataulfa oraz Teodozjusza.

Źródła wykorzystane
  • Koper Sławomir, Życie prywatne i erotyczne w starożytnej Grecji i Rzymie, Warszawa 1998
  • Krawczuk Aleksander, Poczet cesarzy rzymskich, Warszawa 2004
  • Krawczuk Aleksander, Poczet cesarzowych Rzymu, Warszawa 2001

IMPERIUM ROMANUM potrzebuje Twojego wsparcia!

Aby portal mógł istnieć i się dalej rozwijać potrzebne jest finansowe wsparcie. Nawet najmniejsze kwoty pozwolą mi opłacić dalsze poprawki, ulepszenia na stronie oraz serwer. Wierzę w to, że będę mógł liczyć na szersze wsparcie, które pozwoli mi jeszcze bardziej poświęcić się mojej pracy i pasji, maksymalnie usprawniać stronę oraz ukazywać świat antycznych Rzymian w interesującej formie.

Wesprzyj IMPERIUM ROMANUM!

Nowości ze świata antycznego Rzymu

Jeżeli chcesz być na bieżąco z nowościami na portalu oraz odkryciami ze świata antycznego Rzymu, zapisz się do newslettera.

Zapisz się do newslettera!

Raport o błędzie

Poniższy tekst zostanie wysłany do naszych redaktorów