Jeśli znajdziesz błąd ortograficzny lub merytoryczny, powiadom mnie, zaznaczając tekst i naciskając Ctrl + Enter.
Świat starożytnych Rzymian obfitował w niezwykłe, a niekiedy wręcz zaskakujące fakty. Wiedzę o życiu codziennym, obyczajach i mentalności Rzymian czerpiemy przede wszystkim z dzieł pozostawionych przez pisarzy i historyków antycznych. To właśnie dzięki nim poznajemy informacje, które dziś potrafią zdumiewać — czasem wręcz trudno w nie uwierzyć. Poniżej zebrano ciekawostki, które ukazują mniej znane i nieoczywiste oblicze świata rzymskiego.
Zachęcam do przesyłania własnych propozycji oraz do zgłaszania ewentualnych poprawek lub nieścisłości.
W antycznym Rzymie samo przyjście dziecka na świat było dla domowników uroczystym wydarzeniem. Gdy rodził się chłopiec, drzwi domu ozdabiano gałązkami oliwnymi. Kiedy rodziła się dziewczynka – wełnianymi wstążkami. Krótko po urodzeniu niemowlę było umieszczane u stóp ojca – jako pana domu i rodziny, który miał zdecydować o jego przyszłości.
Do końca II wieku n.e. (na przestrzeni 5 stuleci) rzymscy inżynierowie zbudowali ok. 48.500 mil rzymskich (71, 7 tys. km) dróg bitych. Niespełna 100 lat później inwentaryzacja sporządzona za cesarza Dioklecjana wykazała istnienie na obszarze imperium 372 dróg o łącznej długości 53.000 mil rzymskich (ponad 78, 3 tys. km).
Westalki (Virgines Vestales) były to dziewice, które pilnowały świętego ognia bogini Westy (bogini ogniska domowego i państwowego) w świątyni na Forum Romanum. Przełożoną westalek była Virgo Vestalis Maxima, najstarsza westalka, zaś opiekę religijną nad nimi sprawował Pontifex Maximus. On też dokonywał wyboru dziewczynek przeznaczonych do służby.
Bunt niewolników pod wodzą Spartakusa, w latach 73-71 p.n.e., został ostatecznie zdławiony przez Marka Krassusa i częściowo Pompejusza. Było to największe powstanie niewolników w starożytnym Rzymie. Większość powstańców zginęła w bezpośrednich walkach. Jednak sześć tysięcy jeńców, pochwyconych przez legiony Krassusa, ukrzyżowano na drodze apijskiej od Rzymu do Kapui, gdzie bunt się rozpoczął.
Rzymianie udający się do świątyni Eskulapa (bóg medycyny i uzdrawiania) składali w ofierze przedmioty będące w kształcie części ciała, która była chora i wymagała uzdrowienia. Były to tzw. ekswota przedstawiające uleczone części ciała (np. ręce, nogi).
Rzymski mąż stanu, Katon Starszy nalegał, że dzieci powinny być kąpane w ogrzanym moczu, wytwarzanym przez dorosłych, którzy jedli wcześniej kapustę. Z kolei jeśli dziecko nie będzie skore zasnąć, należy włożyć mu do pieluchy kozi nawóz.
Kult boga Mitry był niezwykle popularny wśród żołnierzy. Bóstwo to miało zabić byka, którego krew stała się podstawą pod wszechświat. Pod koniec II wieku i w III wieku n.e. jego wyznawcą został cesarz Kommodus (180?192 n.e.). Jako Sol Invictus („Słońce Niezwyciężone”) Mitra czczony był przede wszystkim od czasów Aureliana przez cesarzy rzymskich, wśród których znalazł się także młody Konstantyn I (306?337 n.e.). Wraz z rozkwitem tej ostatniej religii na ziemiach Cesarstwa Rzymskiego mitraizm z wolna zanikał, by popaść w końcu w całkowite zapomnienie.
Rzymianie jako pierwsi osiągnęli mistrzostwo w osiąganiu trwałego cementu i budowaniu wytrzymałych łuków. Rzymianie produkowali cement z mieszaniny wapna i skał wulkanicznych.
Wąż był często ukazywany w sztuce rzymskiej i biżuterii. Według rzymskich wierzeń utrzymywał on pieczę nad pomyślnością rodziny.
