W antycznym mieście Maxula Prates (obecny port Radès w Tunezji) odkryto ślady po rzymskich zbiornikach na wodę. Odkrycia dokonano w trakcie prac budowlanych.

W okolicach muru Hadriana natrafiono na zachowaną kamienną planszę do gry, którą wykorzystywali żołnierze w trakcie odbywania służby wojskowej.

Pozostałości rzymskiej willi i term zostały odkryte w okolicach wsi Trosley, w południowo-wschodniej Anglii. Wykopaliska mogły ruszyć dzięki zgodzie właściciela gruntów.

W Chorwacji, w mieście Poreč, na antycznym wybrzeżu Porta de Mar odkryto zachowany w dobrym stanie wrak statku rzymskiego, który został połączony za pomocą lin i drewnianych gwoździ. Zdaniem badaczy była to zapewne mała jednostka rybacka, należąca do osoby prywatnej. Datowana jest na I wiek n.e.

W Vindolandzie (północna Anglia) odkryto ustnik do rzymskiego instrumentu muzycznego – cornu. Obiekt znaleziono na terenie, gdzie niegdyś znajdowała się rzymska budowla oficerów (schola).

Najnowsze badania z Kalkriese, niedaleko Osnabrück (zachodnie Niemcy), sugerują że było to miejsce gdzie po raz ostatni rzymskie legiony Warusa stawiły opór Germanom w słynnej bitwie w lesie Teutoburskim w roku 9 n.e.

Na terenie antycznego miasta Volubilis, w północnym Maroko, natrafiono na pozostałości po rzymskiej wieży strażniczej, która włączona była w system obronny Mauritania Tingitana, najbardziej na zachód wysuniętej rzymskiej prowincji.

W Parku Archeologicznym Pausilypon w Neapolu odkryto antyczną rzymską mozaikę, którą datuje się na koniec I wieku p.n.e. Zdaniem badaczy mozaika zdobiła zapewne salon luksusowej willi, której właścicielem mógł być sam Publiusz Wediusz Pollio. Wciąż jest to jednak jedynie hipoteza.

W kanałach znajdujących się pod Koloseum badacze natrafili na szczątki psów o małych rozmiarach – do 30 cm wysokości. Zdaniem specjalistów Rzymianie mogli wykorzystywać tak małe psy (podobne rozmiarami do jamników) np. do przedstawień akrobatycznych, polowań czy walk z dzikimi zwierzętami.

Tajemnicza moneta rzymska ukazująca cesarza Sponsjana (Sponsian) odnaleziona została na początku XVIII wieku w Rumunii. W XIX wieku badacze stwierdzili, że jest to podróbka, którą wykonano albo w czasach antycznych, albo nawet późniejszych, kiedy tego typu artefakty były niezwykle modne.