Jeśli znajdziesz błąd ortograficzny lub merytoryczny, powiadom mnie, zaznaczając tekst i naciskając Ctrl + Enter.
Antyczne historie to ciekawostki ukazujące mniej znane, zaskakujące lub niezwykłe epizody ze świata starożytnego Rzymu i antyku. W tej kategorii znajdują się krótkie opowieści o wydarzeniach, ludziach i sytuacjach, które nie zawsze trafiają do klasycznych opracowań, a pozwalają lepiej zrozumieć realia i mentalność epoki.
Pod koniec lat 80. I wieku n.e. Rzymianie prowadzili walki z plemieniem Daków, które pod wodzą Diurpaneusa zadało legionom rzymskim dwie klęski. Obawa o utratę prestiżu Rzymu, spowodowała że Domicjan wycofał się z dalszych planów podboju Brytanii i skupił na granicy nad Dunajem.
W dziele Factorum et dictorum memorabilium libri novem Waleriusza Maksumusa możemy zapoznać się z postaciami i zachowaniami, które autor wyróżnił w kontekście przyzwoitości i godnego życia.
Pomimo wielkiego zwycięstwa pod Kannami w 216 roku p.n.e. Hannibal wciąż, aby pokonać Rzymian, potrzebował wsparcia zarówno materialnego jak i wojskowego. W tym celu Hannibal, jeszcze przed bitwą, wysłał do Kartaginy swojego młodszego brata Magona, który miał negocjować wysłanie dodatkowych oddziałów do Italii.
Jak czytamy w przekazie Pliniusza Starszego, egipska rzeka Nil rodzi duże stworzenia, wśród których wymienia on hipopotamy. Jak twierdzi rzymski badacz skóra zwierzęcia jest bardzo wytrzymała i wykorzystywana jest do tworzenia tarcz oraz hełmów. Jednak kiedy skóra zostanie odpowiednio nasączona, jej wytrzymałość maleje.
Panowanie Tyberiusza (14-37 n.e.) było dla zwykłych ludzi w prowincjach okresem spokoju i dobrego zarządzania państwem, ale dla sfer rzymskiej arystokracji czasem narastającej tyranii i terroru. Wynikało to w dużej mierze z wpływów na dworze rzymskim, jakie osiągnął Sejan – prefekt pretorianów – który dążył do przejęcia władzy i otaczał się zaufanymi ludźmi.
Kasjusz Dion pozostawił nam przekaz, jakoby król Abgarus, który panował w małym państwie Osroene nad Eufratem, starał się za wszelką cenę pozostać neutralnym w trakcie inwazji wojsk rzymskich Trajana na Partię. Aby nie urazić żadnej ze stron i w przyszłości nie musieć się martwić o los królestwa, postanowił wykorzystać swoją tajną „broń”.
Gajusz Fabrycjusz, w przekazach rzymskich, był przykładem nieprzekupnego polityka oraz niezwykle honorowego i odważnego człowieka. Dowodem na to jest historia z czasów wojny z Pyrrusem (282-272 p.n.e.).
Trajan był jednym z najbardziej cenionych rzymskich cesarzy. Przez wieki utrwaliło się przekonanie, że cesarz-zdobywca wykazywał się nadzwyczajną praworządnością, a decyzje podejmował opierając się na zdaniu swojej najbliższej rady doradców. Do naszych czasów przetrwała, zapewne wyimaginowana, choć rozpowszechniona i popularna w średniowieczu historia o spotkaniu cesarza z kobietą w żałobie.
Kasjusz Dion wspomina, że Domicjan (panował w latach 81-96 n.e.) nie unikał przelewania krwi także wśród rodziny. Z jego rozkazu miał zginąć spowinowacony z nim Flawiusz Klemens, wnuk Tytusa Flawiusza Sabinusa (brat Wespazjana, a wuj Domicjana) i mąż jego siostrzenicy Flawii Domitylli.
Poród pośladkowy (dziecko rodzi się z nogami i pośladkami skierowanymi do kanału rodnego) już od czasów antycznych uważany był za niebezpieczny. Pliniusz Starszy określa osoby narodzone w ten sposób, jako agrippae, czyli „urodzeni z trudem”.
