Jeśli znajdziesz błąd ortograficzny lub merytoryczny, powiadom mnie, zaznaczając tekst i naciskając Ctrl + Enter.
Starożytny Rzym, państwo prowadzące intensywną ekspansję terytorialną, stoczył na przestrzeni wieków niezliczone wojny. Doskonale wyszkolone i uzbrojone wojska rzymskie, dowodzone przez wybitnych strategów, potrafiły zwyciężać nawet znacznie liczniejsze armie przeciwnika. Nie brakowało jednak również dotkliwych porażek, takich jak klęska pod Kannami czy katastrofa w Lesie Teutoburskim.
Swoją potęgę militarną Rzym potwierdził już na początku II wieku p.n.e., rozgromiwszy w 197 roku p.n.e. pod Kynoskefalaj w Tesalii armię macedońską. Siedem lat później, pod Magnezją w Azji Mniejszej, rzymskie legiony pokonały wojska Seleucydów – jednej z największych potęg świata hellenistycznego – udowadniając, że stały się najlepszą armią regionu. Kryzys rzymskiej potęgi militarnej zaczął się uwidaczniać w III wieku n.e.; w konsekwencji proces „germanizacji” armii oraz spadek jej wartości bojowej przyczyniły się do upadku zarówno wojska, jak i samego państwa rzymskiego.
(13 września 533 n.e.)
Bitwa pod Ad Decimum była pierwszą bitwą stoczoną w toku rzymskiej kampanii w Afryce w trwającej w latach 533 – 534. Miała ona doniosłe znaczenie dla działań na rzecz odzyskania prowincji afrykańskich. Armia Wandalów została przy znikomych stratach własnych mocno uszczuplona.
(533 n.e.)
Bitwa pod Tricamerum (533 n.e.) była kolejnym zwycięstwem Belizariusza - wodza Bizancjum nad wojskami Wandalów. Przy stracie około 50 ludzi, trupem położono ponad 800. Wzięto wielu jeńców i ogromne łupy i w istocie przesądzono o losach kampanii.
(451 n.e.)
Bitwa na Polach Katalaunijskich (451 n.e.) miała miejsce między Cesarstwem Zachodniorzymskim a Hunami. Zakończyła się zwycięstwem Rzymu.
(9 sierpnia 378 n.e.)
Bitwa pod Adrianopolem (378 n.e.) było to stracie wodza wizygockiego Fritigerna i cesarza wschodniorzymskiego Walensa, który zginął w czasie bitwy.
(363 n.e.)
W 363 roku n.e. wojska cesarza Juliana I zdobyły Anatę. Zajęcie Anaty było pierwszym starciem zbrojnym podczas perskiej kampanii wielkiego Juliana.
(357 n.e.)
Bitwa pod Argentoratum (357 n.e.) była starciem wojsk rzymskich pod wodzą cesarza Juliana Apostaty z Galami, napadającymi tereny Cesarstwa.
(272 n.e.)
Bitwa pod Immae (272 n.e.) była starciem wojsk rzymskich z armią Zenobii, królowej Palmyry. Zwyciężyła strona rzymska.
(72/73 n.e.)
Oblężenie Masady (72/73 n.e.) przez Rzymian było jednym z ostatnich punktów oporu w wojnie żydowskiej. Po zdobyciu murów oczom Rzymian ukazała się masakra.
(70 n.e.)
Oblężenie Jerozolimy (70 n.e.) było kluczowym starciem wojny żydowskiej. Po długim oblężeniu Rzymianie zdobyli miasto. Tytus Flawiusz nie okazał litości i pozwolił na mordy i grabieże miasta.
(61 n.e.)
Bitwa pod Watling Street (61 n.e.) była decydującym starciem powstania Boudiki. Mała liczebnie armia rzymska rozbiła przeważające siły Brytów.
