Ciekawostki starożytnego Rzymu (Antyczne historie)

Hannibal tuż po zakończeniu drugiej wojny punickiej miał ponad 40 lat. Po podpisaniu upokarzającego pokoju Hannibal zdecydował się skupić na polityce. Został wybrany sufetą, najwyższym urzędnikiem państwowym, o silnej władzy wykonawczej oraz znacznych uprawnieniach prawodawczych i sądowniczych. W wyniku jego sprawnych reform w siedem lat po bitwie po Zamą (202 p.n.e.) Kartagina „podnosiła się z kolan”.

Według przekazów antycznych, podczas pierwszej wojny punickiej (264-241 p.n.e.) konsul Appiusz Klaudiusz Pulcher zaatakował w roku 249 p.n.e. flotę Kartagińską pod Drepanum (dzisiejsze Trapani) na Sycylii, mimo nieprzychylnego zachowania świętych kurcząt.

O tym, że życie w łasce jest niepewne i zmienne oraz, że nic nie trwa wiecznie przekonał się gladiator Spiculus. Walczył na arenie, był ulubieńcem cesarza, zyskał sławę i ogromne bogactwo, o którym z pewnością marzył każdy Rzymianin jednak to właśnie to doprowadziło go ostatecznie do zguby.

Gladiatorami nie zostawali tylko niewolnicy, jeńcy wojenni czy przestępcy, mogli nimi zostać także wolni obywatele Rzymu, których skusiła szansa na zdobycie bogactwa czy możliwość wywalczenia sobie sławy, jako dobry wojownik. Jednak zdarzały się przypadki, kiedy paradoksalnie zawód gladiatora, wśród którego większość była niewolnikami była jedną z możliwości, aby niewolnikiem nie zostać.

Legion X Equestris był najlepszym i najbardziej cenionym przez Juliusza Cezara oddziałem. Służył on pod jego wodzą w licznych kampaniach, zajmując zaszczytne prawe skrzydło. Po podporządkowaniu Galii, w 48 roku p.n.e. doszło do wybuchu wojny domowej, w której po raz kolejny Cezar mógł liczyć na swój wierne oddziały X legionu. Brak jednak obiecanych przez Cezara nagród zaczął rodzić rozgoryczenie wśród żołnierzy.

W rzeczywistości w odróżnieniu od powielanych mitów, gladiatorzy nie zawsze walczyli aż do momentu swojej śmierci, a szkoły gladiatorów rzadko przyzwalały na pojedynki na śmierć i życie z powodu bardzo dużych kosztów wyszkolenia takiego wojownika. Wielu gladiatorom udało się wywalczyć wolność poprzez wygranie wielu walk, wtedy gladiator mógł otrzymać rudis (otrzymywany po przynajmniej trzech latach walki), czyli drewniany miecz, który symbolizował koniec życia, jako gladiator i rozpoczęcie nowego już, jako wolny człowiek. Jednak jak się okazuje nie wszyscy tą wolność wybierali i niektórzy z nich ponownie stawali na arenie.

Perseusz Antygonida był królem macedońskim, który przegrał III wojnę macedońską (172-168 p.n.e.) i stracił władzę. Po porażce uciekł na wyspę Samotrakę, gdzie schronił się w świątyni. Jednak zwycięski wódz rzymski – konsul Lucjusz Emiliusz Paulus Macedoński – schwytał do i poprowadził w triumfie.

Gajusz Apulejusz Diokles urodził się w 104 r. n.e. w prowincji Luzytania, która znajduje się na terenach dzisiejszej południowej Portugalii i południowo- zachodniej części Hiszpanii. Urodził się, jako wolny człowiek lub był niewolnikiem, najprawdopodobniej był też analfabetą. O jego młodości niewiele wiadomo i brak wiarygodnych informacji na jej temat, jednak to właśnie on został najlepiej opłacanym sportowcem w historii.

Wzgórzem, na którym wg. tradycji Romulus założył w 753 roku p.n.e. Rzym był Palatyn (Mons Palatinus). Liwiusz wywodzi jego nazwę od arkadyjskiego miasta Pallanteum, z którego pochodził Euander – pierwszy władca tych terenów, który ustanowił w Italii także grecki kult Heraklesa. Czemu akurat Palatyn?

Wypędziwszy Cycerona z Rzymu Klodiusz musiał jeszcze uniemożliwić mu powrót. Obecność Katona Młodszego – sojusznika Cycerona bardzo utrudniała realizację tych planów. Aby pozbyć się go z  Rzymu Klodiusz zaproponował mu zdobycie Cypru dla Rzymu.