Jeśli znajdziesz błąd ortograficzny lub merytoryczny, powiadom mnie, zaznaczając tekst i naciskając Ctrl + Enter.
Nieznane fakty to ciekawostki ukazujące mało znane, zaskakujące lub rzadko poruszane informacje ze świata starożytnego Rzymu i antyku. W tej kategorii znajdują się nietypowe szczegóły, ciekawostki oraz fakty, które pozwalają spojrzeć na Imperium Romanum z mniej oczywistej perspektywy.
Już w starożytności musiano sobie radzić z chorobami przenoszonymi drogą płciową. Jedną z nich była np. opryszczka, na którą Rzymianie wymyślili dwie, niezbyt popularne metody leczenia. Pierwsza większa epidemia opryszki pojawiła się za panowania cesarza Tyberiusza, na początku I wieku n.e.
Spolia opima („świetne łupy”) był to zwyczaj wojenny w republikańskim Rzymie. Zgodnie z nim osoba, która pokonała w bezpośrednim pojedynku wodza wrogiej armii, dostępowała zaszczytu złożenia ściągniętej z jego ciała zbroi oraz reszty rynsztunku w świątyni Jowisza Feretrejskiego na Kapitolu.
„Wyjątek potwierdza regułę!” (Exceptio probat regulam) – te właśnie słowa padły podczas obrony Korneliusza Balbo w starożytnym Rzymie. Korneliusz Balbo nie był Rzymianinem z urodzenia, lecz otrzymał obywatelstwo rzymskie. Tę decyzję zaskarżono, argumentując, że istnieją umowy zabraniające nadawania obywatelstwa członkom niektórych plemion.
Bulla Felix był legendarnym italskim bandytą działającym w latach 205-207 n.e. za panowania Septymiusza Sewera. Zebrać miał on pod swoim dowództwem bandę około 600 mężczyzn, wśród których byli zbiegli niewolnicy, wyzwoleńcy oraz byli żołnierze gwardii pretoriańskiej wygnani przez cesarza. Na ich czele rywalizował z rzymskimi legionistami i nie dawał się pochwycić. Historia o tym buntowniku pochodzi z przekazu Kasjusza Diona, greckiego historyka i rzymskiego senatora, i uważa się że stała się pierwowzorem dla późniejszych legend o „dobrych” bandytach jak np. Zorro, Szkarłatny kwiat czy Robin Hood.
Corocotta był iberyjskim rozbójnikiem z Kantabrii w Hiszpanii, który w I wieku p.n.e. według Kasjusza Diona, najeżdżał rzymskie terytoria siejąc duże spustoszenie. Szkody jakie wyrządzał były na tyle duże, że Oktawian August miał wyznaczyć za wzięcie go żywcem nagrodę – milion sesterców.
Śmierć Cezara w 44 roku p.n.e. była ogromnym szokiem dla całego społeczeństwa rzymskiego. Dyktator jakby przeczuwając swój los zdecydował się spisać testament wcześniej, starając się zapewne w ten sposób zapobiec walkom o popleczników, majątek, władzę i dziedzictwo. Akt jego ostatniej woli złożony został w świątyni Westy, publicznie zaś odczytał go ostatni teść Cezara, Lucjusz Kalpurniusz.
Homo novus, czyli dosłownie „człowiek nowy” była to lekceważąca nazwa używana przez nobilów w starożytnym Rzymie na określenie człowieka, który pierwszy w swoim rodzie obejmował urząd dający mu prawo do zasiadania w senacie. Urzędami tymi były magistratury cursus honorum. Ich piastunowie (konsul, pretor, edyl kurulny, kwestor) mieli prawo zasiadać na krześle kurulnym.
Bogaci Rzymianie mieli pod swoją opieką tzw. klientów. Klient był w dosłowny tego słowa znaczeniu pasożytem, który w zamian za protekcję i wsparcie materialne był gotów co rano, zgodnie ze zwyczajem, bladym świtem zjawić się w domu patrona, by go przywitać, pozdrowić i zaoferować swe usługi. Czasem patron musiał przypomnieć klientom o ich obowiązkach. Gotowość do świadczenia usług zyskiwała wielką wartość w okresie kampanii wyborczej.
Pomimo tego, że w sztuce i przekazach usłyszeć możemy o rzymskich wodzach walczących ramię w ramię z legionistami, stwierdzić należy jasno, że nie była to do końca prawda. Rzymscy wodzowie byli dowódcami, a nie wojownikami. Jedynie w wyjątkowych sytuacjach, kiedy było to niezbędne wódz angażował się w walkę.
