Jeśli znajdziesz błąd ortograficzny lub merytoryczny, powiadom mnie, zaznaczając tekst i naciskając Ctrl + Enter.
Świat starożytnych Rzymian obfitował w szereg niesamowitych ciekawostek i informacji. Źródłem wiedzy o życiu ówczesnych Rzymian są głównie dzieła pozostawione nam przez pisarzy i dziejopisarzy. Rzymianie pozostawili po sobie mnóstwo dziwnych informacji i faktów, w które naprawdę czasami ciężko uwierzyć.
Zachęcam do podsyłania mi swoich propozycji oraz wskazywania ewentualnych poprawek lub nieścisłości.
W czasach rzymskich wystawienie floty morskiej było bardzo kosztownym i dużym wysiłkiem. Jeżeli namiestnik prowincji otrzymał polecenie od senatu lub uznał że należy zbudować, wyposażyć statki oraz wyszkolić nowe załogi, cały ciężar finansowy naturalnie szedł na miasta prowincji oraz ich ludność.
Powstanie Spartakusa w latach 73-71 p.n.e. było bardzo poważnym zagrożeniem, z jakim musiało sobie poradzić państwo rzymskie. To wtedy też pierwsze kroki w armii rzymskiej stawiali Katon Młodszy oraz prawdopodobnie Juliusz Cezar.
Lucjusz Korneliusz Sulla (138-78 p.n.e.) zasłynął jako pierwszy polityk rzymski, który uzyskał w praktyce nieograniczoną władzę. Po zwycięstwie w wojnie domowej w roku 82 p.n.e. mianował się dyktatorem bez ram czasowych. Finalnie jednak, z własnej woli, ustąpił w roku 79 p.n.e. z urzędu i przeszedł na emeryturę.
Bunty niewolnicze w antycznym Rzymie nie były czymś rzadkim. Jednak z pewnością ciekawszym wydarzeniem jest powstanie niewolników w Kampanii z roku 104 p.n.e., które wzniecił rzymski obywatel i ekwita – niejaki Tytus Wettiusz.
I wiek p.n.e. był niezwykle burzliwym okresem w historii antycznego Rzymu. W tym czasie toczyły się m.in. walki o władzę i wpływy pomiędzy popularami i optymatami. Głównymi wrogami byli Gajusz Mariusz oraz Lucjusz Korneliusz Sulla, którzy zlecali olbrzymią ilość morderstw.
Lucjusz Korneliusz Sulla jest pierwszym rzymskim obywatelem, który po upadku monarchii przejął w praktyce pełnię władzy w państwie rzymskim. Jego rywalizacja z popularami pod przywództwem Mariusza i Cynny doprowadziła do śmierci wielu mieszkańców Italii.
Jak podaje Pliniusz Starszy, już w czasach antycznych widoczna była zazdrość i niedowierzanie wobec innych osób, jeżeli osiągały one duże sukcesy. Świetnym przykładem jest Gajusz Furiusz Krezymus – rolnik z Italii.
Po tym jak Tyberiusz Semproniusz Grakchus, konsul na rok 238 p.n.e., dowodził wojskami rzymskimi w walkach z Galami, Iberyjczykami, a potem spacyfikował Sardynię, do Rzymu zaczęła spływać olbrzymia ilość niewolników. Nasycenie rynku rzymskiego było tak duże w tym czasie, że zwłaszcza po podboju Sardynii, zaczęto używać sformułowania „tanie jak Sardyńczycy”, co odnosiło się do sytuacji iż cena była niezwykle niska, a podaż przerosła popyt.
Syn Septymiusza Sewera, Marcus Aurelius Antoninus, znany pod pseudonimem Karakalla, od galijskiego płaszcza który chętnie nosił, był ogromnie zafascynowany postacią króla Aleksandra III Macedońskiego. Jego fascynacja była tak duża, że z tego co opisał historyk Kasjusz Dion stworzył on oddziały legionistów, którzy nie tylko nazwą phalangarii nawiązywali do formacji wojsk zdobywcy imperium Achemenidów, ale również byli rekrutowani z terytoriów Macedonii i Tracji, oraz nawet ich uzbrojenie miało odwzorowywać macedońskie (noszenie płóciennych pancerzy i używanie długich włóczni).
W historiografii rzymskiej nie odnotowano wielu wydarzeń, które moglibyśmy opisać jako bunty ludności wobec lokalnych elit czy cesarza, w związku z np. problemami z dostawami pożywienia. Nie oznacza to jednak, że władcy lub arystokracja mogli pozostać obojętni na głos ludu.
