Kim był „barbarzyńca” dla Rzymianina?
Słowo „barbarzyńca” pochodzi od łacińskiego słowa barbarus, które oznacza „cudzoziemca”. W odczuciu antycznych Rzymianin barbarzyńcą był każdy kto nie był Rzymianinem.
Jeśli znajdziesz błąd ortograficzny lub merytoryczny, powiadom mnie, zaznaczając tekst i naciskając Ctrl + Enter.
Nieznane fakty to ciekawostki ukazujące mało znane, zaskakujące lub rzadko poruszane informacje ze świata starożytnego Rzymu i antyku. W tej kategorii znajdują się nietypowe szczegóły, ciekawostki oraz fakty, które pozwalają spojrzeć na Imperium Romanum z mniej oczywistej perspektywy.
Słowo „barbarzyńca” pochodzi od łacińskiego słowa barbarus, które oznacza „cudzoziemca”. W odczuciu antycznych Rzymianin barbarzyńcą był każdy kto nie był Rzymianinem.
W dzisiejszych czasach wielu emigrantów, którzy przyjeżdżają na stałe do innych państw wnosi ze sobą swój dorobek kulturowy, swój język, tradycje, obyczaje. Powstają całe dzielnice emigrantów, które do złudzenia i na ile to możliwe przypominają ich rodzinne strony.
Swetoniusz wspomina w swoich „Żywotach cezarów”, że tzw. Złoty Dom Nerona posiadał specjalną jadalnię, która poruszała się zgodnie z dniem i nocą, na wzór sklepienia niebieskiego. W 2009 roku udało się odnaleźć budowlę, która pasuje do opisów antycznych, i którą datuje się właśnie na rządy Nerona (54-68 n.e.).
Źli i chciwi finansiści, wykorzystujący szarego człowieka dla własnego wzbogacania się, nie są jedynie „produktem” naszych czasów. Już w republikańskim Rzymie pojawili się ludzie działający w sferze finansowej i bankowej, działający w oparciu o lichwę.
Namiestnicy prowincji rzymskich mieli taką władzę, że mogli podporządkowane sobie terytorium wykorzystywać w sposób absolutny. Taka sytuacja miała miejsce praktycznie przez cały okres istnienia państwa rzymskiego, jednak szeroką wiedzę mamy zwłaszcza o I wieku p.n.e. Rzadko wówczas zdarzał się sprawiedliwy i rozsądny administrator, przykładu Cycerona.
Venatio (liczba mnoga venationes), czyli dosłownie „polowanie”, była to forma rozrywki organizowanej w rzymskich amfiteatrach polegającej na polowaniu i zabijaniu dzikich zwierząt. Dzikie drapieżniki sprowadzano do Rzymu z głębi Cesarstwa rzymskiego i wyprowadzano na arenę ku uciesze widzów.
Miasto Rzym, pomimo wielkich sukcesów wojskowych w czasach republikańskich, nie mogło się równać z potężnymi i pięknymi metropoliami świata śródziemnomorskiego, np. Aleksandrią. W tym celu w II wieku p.n.e. rozpoczęto intensywne prace budowlane i modernizacyjne w Wiecznym Mieście. Duży wpływ na te przekształcenia miał podbity świat grecki.
Intensywny rozrost państwa rzymskiego w czasach republiki prowadził do wyraźnego wzrostu bogactwa w Rzymie. Opanowanie obcych terytoriów oraz uzyskanie nowych mas niewolniczych prowadziło do wzbogacania się nie tylko państwa, ale także poszczególnych warstw społeczeństwa.
Balearii był to oddział żołnierzy z archipelagu Baleary, którzy najprawdopodobniej swoją nazwę wywodzą od greckiego czasownika „ballein”, czyli rzucać. Nazwę tą nadali im antyczni Rzymianie, jednak zapewne wojownicy znani już byli w epoce brązu.
Rzymski historyk, Tacyt przekazuje, że latem 82 roku n.e., trzy rzymskie statki wojenne zostały porwane. Kapitanowie dwóch z nich zginęli; pozostały przy życiu poddał się rozkazom porywaczy.