Jeśli znajdziesz błąd ortograficzny lub merytoryczny, powiadom mnie, zaznaczając tekst i naciskając Ctrl + Enter.
Nieznane fakty to ciekawostki ukazujące mało znane, zaskakujące lub rzadko poruszane informacje ze świata starożytnego Rzymu i antyku. W tej kategorii znajdują się nietypowe szczegóły, ciekawostki oraz fakty, które pozwalają spojrzeć na Imperium Romanum z mniej oczywistej perspektywy.
Daqin (dosłownie „Wielkie Qin”) była to historyczna nazwa Cesarstwa Rzymskiego w Chinach. Nazwa ta pochodzi od dynastii chińskiej, założonej przez Qin Shihuangdi, która rządziła państwem Qin. Władca ten był także pierwszym cesarzem zjednoczonych Chin w 221 roku p.n.e.
W regionie Lacjum do dziś jednym z typowych ciast świątecznych jest tzw. żółty chleb – pangiallo. Jego korzenie sięgają już epoki Cesarstwa Rzymskiego.
Sosna pinia (Pinus pinea) była na Półwyspie Apenińskim drzewem świętym od czasów wojen punickich (czyli grubo przed nadejściem naszej ery). Będąca częstym elementem krajobrazu była symbolem wieczności.
Mechanizm z Antykithiry to starożytny mechaniczny przyrząd, który zdaniem większości naukowców, został zaprojektowany do obliczania pozycji ciał niebieskich. Pierwotnie uważano, że był to swego rodzaju antyczny komputer. Jednak odkrycie licznych inskrypcji w grece i znaków zodiakalnych wskazuje, że było to urządzenie astrologiczne.
Antyczni Rzymianie wiedzieli, że jeśli społeczeństwo ma być ekonomicznie sprawne, to musi być dobrze odżywione. Dlatego funkcjonował system pomocy społecznej, gwarantujący rozdawnictwo lub sprzedaż, po zaniżonych cenach, zboża (tzw. frumentationes).
„Ostatni Rzymianin” jest to potoczny termin stosowany w publicystyce historycznej na określenie postaci, która uważana jest za ostatniego reprezentanta kultury antycznej i starorzymskich cnót w obliczu końca epoki i postępującej barbaryzacji. Określenie pochodzi z dzieła Cremutiusa Cordiusa, rzymskiego historyka, który będąc piewcą systemu republikańskiego nazwał „ostatnimi Rzymianami” (ultimus Romanorum) Marka Brutusa i Kasjusza – zabójców Juliusza Cezara.
W połowie I wieku p.n.e. republika rzymska przeżywała prawdziwy kryzys ustrojowy. Idealnym na to przykładem jest rok 59 p.n.e., kiedy to konsulat pełnili Marek Kalpurniusz Bibulus (zięć Katona Młodszego) oraz Gajusz Juliusz Cezar.
W 55 roku p.n.e. Katon Młodszy – lider stronnictwa optymatów i piewca powrotu do republikańskich cnót – zdecydował się kandydować na stanowisko pretora. W ten sposób liczył, że uda mu się w przyszłości zostać konsulem i przeciwdziałać triumwirom.
Według Edwarda Gibbona (1737-1794), autora klasycznego dzieła Zmierzch Cesarstwa Rzymskiego, największy wpływ na rozkład Imperium Rzymskiego miało m.in. chrześcijaństwo, utrata wartości obywatelskich przez Rzymian czy „wielka wędrówka ludów”.
Spośród pierwszych następców Oktawiana Augusta tylko Tyberiusz zmarł śmiercią naturalną. Kaligulę zasztyletowano, Klaudiusza otruto, Nerona zmuszono do popełnienia samobójstwa. Jak się okazuje życie cesarza nie było łatwe i wygodne.
