Jeśli znajdziesz błąd ortograficzny lub merytoryczny, powiadom mnie, zaznaczając tekst i naciskając Ctrl + Enter.
Świat starożytnych Rzymian obfitował w niezwykłe, a niekiedy wręcz zaskakujące fakty. Wiedzę o życiu codziennym, obyczajach i mentalności Rzymian czerpiemy przede wszystkim z dzieł pozostawionych przez pisarzy i historyków antycznych. To właśnie dzięki nim poznajemy informacje, które dziś potrafią zdumiewać — czasem wręcz trudno w nie uwierzyć. Poniżej zebrano ciekawostki, które ukazują mniej znane i nieoczywiste oblicze świata rzymskiego.
Zachęcam do przesyłania własnych propozycji oraz do zgłaszania ewentualnych poprawek lub nieścisłości.
Tytus Liwiusz podaje, że podobno matka pewnego Rzymianina, któremu udało udało się uciec z bitwy pod Kannami w 216 roku p.n.e. i wrócić do Rzymu, zmarła na rękach swojego syna. Inna matka na wieść o śmierci syna siedziała pogrążona w smutku przed domem. Kiedy jednak ujrzała go żywego u swoich drzwi, umarła z radości.
Najlepsi procarze pochodzili z Balearów, gdzie matki kazały swoim synom strzelać z proc do talerzy z jedzeniem. Młodzi chłopcy jedli dopiero wówczas, kiedy trafili w cel.
Dzieci pochodzące z bogatych domów często karmione były przez inne kobiety, tzw. mamki. Soranus z Efezu w II wieku n.e. proponował, by na tę funkcję angażować kobietę w wieku między 20 a 40 rokiem życia, która posiada dwoje lub troje własnych dzieci.
Aemilia Tertia, żona Publiusza Korneliusza Scypiona Afrykańskiego i matka Kornelii – która z kolei była matką braci Grakchów (wielkich reformatorów) – była kobietą niezwykle tolerancyjną i umiarkowaną w zachowaniu, a przede wszystkim zachowywała się wzorowo w ujęciu rzymskim.
Katon Starszy zwalczał wszelkie wpływy greckie, będąc zwolennikiem tradycyjnych cnót rzymskich i republikańskich rządów. Był zwolennikiem surowych i starych tradycji rzymskich, których rodowód sięgał jeszcze Samnitów.
Drugi król Rzymu Numa Pompiliusz był znany ze swej mądrości, pobożności i pokojowego nastawienia. Według tradycji zapoczątkował w Rzymie państwowy kult bogów, utworzył tzw. triadę kapitolińską wyznaczając kapłanów dla Jowisza (flamen dialis), Marsa (flamen Martialis) i Kwirynusa (flamen Quirinalis).
Kleopatra próbowała leczyć łysinę Juliusza Cezara. Słynny rzymski lekarz Galen (II wiek n.e.) twierdził, że Kleopatra zalecała na tę przypadłość pastę ze spalonych: myszy, szmaty, końskich zębów; niedźwiedziego tłuszczu; szpiku jelenia oraz łodyg trzciny. Składniki miały być stosowane w równych proporcjach, mieszane z miodem i wcierane w głowę.
W Rzymie za pechową liczbę uważano liczbę 17. Anagram zapisu tej liczby znakami rzymskimi – XVII, układa się w słowo VIXI, co po łacinie oznacza „żyłem”. Do dzisiaj na budynkach w Italii nie numeruje się 17. piętra czy pokoju.
Rzymscy lekarze zalecali uprawianie seksu w środku kobiecego cyklu menstruacyjnego, co gwarantować miało zerową szansę zajścia w ciążę. Jak obecnie wiemy jest to najbardziej „niebezpieczny okres” na takie czynności.
