Widelec z brązu z czasów rzymskich
W zbiorach Kunsthistorisches Museum w Wiedniu znajduje się niepozorny, a zarazem niezwykle wymowny zabytek rzymskiej kultury – brązowy widelec, datowany na II/III wiek n.e.
Jeśli znajdziesz błąd ortograficzny lub merytoryczny, powiadom mnie, zaznaczając tekst i naciskając Ctrl + Enter.
Świat starożytnych Rzymian obfitował w niezwykłe, a niekiedy wręcz zaskakujące fakty. Wiedzę o życiu codziennym, obyczajach i mentalności Rzymian czerpiemy przede wszystkim z dzieł pozostawionych przez pisarzy i historyków antycznych. To właśnie dzięki nim poznajemy informacje, które dziś potrafią zdumiewać — czasem wręcz trudno w nie uwierzyć. Poniżej zebrano ciekawostki, które ukazują mniej znane i nieoczywiste oblicze świata rzymskiego.
Zachęcam do przesyłania własnych propozycji oraz do zgłaszania ewentualnych poprawek lub nieścisłości.
W zbiorach Kunsthistorisches Museum w Wiedniu znajduje się niepozorny, a zarazem niezwykle wymowny zabytek rzymskiej kultury – brązowy widelec, datowany na II/III wiek n.e.
Rzymski dzwonek z brązu (tintinnabulum), który został znaleziony w grobowcu, a związany był z obrzędami pogrzebowymi. Zabytek ten znajduje się w zbiorach Muzeum Miejskiego w Crema (północne Włochy).
Relief nagrobny Publiusza Aiediusa Amphiona i jego żony Aiedii Faustry Melior to poruszający przykład rzymskiej sztuki sepulkralnej z przełomu epok – datowany na około 30 rok p.n.e. Pochodzi z Rzymu, z rejonu słynnej Via Appia, jednej z najważniejszych arterii starożytnego świata, przy której wznoszono grobowce elit i wyzwoleńców.
Przedstawienie przygotowań do obrzędu ofiary ze zwierzęcia, zachowane w formie marmurowego fragmentu reliefu architektonicznego. Dzieło pochodzi z Rzymu i datowane jest na pierwszą ćwierć II wieku n.e.
Rzymska rzeźba ukazująca mężczyznę. Datowana na lata ok. 130-145 n.e. Obiekt znajduje się w Muzeum Sztuki w Dallas (USA).
Popiersie rzymskiego cesarza Hadriana z brązu. Obiekt datowany na II wiek n.e., znajdujący się w grecko-rzymskim muzeum w Aleksandrii (Egipt).
Kobieta w krótkich włosach na portrecie fajumskim. Malowidło pochodzi z okresu hadriańskiego, datowane na około II wiek n.e.
Malowidło przedstawia młodego mężczyznę. Jest to tzw. portret fajumski – wyjątkowy typ portretu powstający w Egipcie w okresie rzymskim, mniej więcej od I do III wieku n.e. Portrety te malowano na drewnianych tablicach, wykorzystując technikę enkaustyki (farby z woskiem).
Kasr Baszir w Jordanii to dobrze zachowane ruiny rzymskiego fortu zbudowanego za rządów Dioklecjana (284-305 n.e.). W tym czasie Rzymianie konstruowali warownie mniejsze niż wcześniej, ale lepiej ufortyfikowane.
Sparsiones odnosiły się do praktyki spryskiwania wodą publiczności zgromadzonej w amfiteatrach i teatrach rzymskich. Woda często była aromatyzowana, co miało na celu zarówno ochłodzenie widzów, jak i uprzyjemnienie atmosfery. Słowo dosłownie oznacza „zraszanie/rozpryski” (od łacińskiego sparsio).